Dag 1: Uitwaaien aan zee

samen aan zee

Ons jaarlijks bezoek aan Groet staat voor de deur. Op één dag heen en weer om even bij te kletsen met oude vrienden is niet echt onze hobby. Dus hebben we opnieuw een B&B in de buurt geboekt om er een korte vakantie van te maken.
Hoeve te Gast is ons vorig jaar erg goed bevallen. Gelukkig hebben ze ook in 2026 plaats voor ons.

De voorpret is wat minder dan anders want de weersvoorspelling is niet geweldig. Regen, harde wind en onweer staan volgens internet op de rol. We duimen maar dat het gaat meevallen. Van kuststreken zeggen ze immers altijd dat buien heel snel overwaaien?

Met flink wat mondvoorraad, regenspullen en voldoende droge kleren gaan we op zondagmorgen van start. Onderweg valt hier en daar regen. Onduidelijk aangegeven omleidingen zorgen voor een half uur vertraging. Maar dan komt Groet in zicht. En het is droog met het vooruitzicht dat het voorlopig zo blijft!

in de Schoorlse duinen

Bergschoenen aan, rugzakken op en we lopen vanaf de parkeerplaats bij het B&B zó de duinen in. Eerst maar eens naar Hargen aan Zee want voor de zee zijn we tenslotte hier. Via het fietspad lopen we naar het westen. Het is onderhand wel tijd voor thee en een mueslireep. Daarvoor staan in dit gebied talloze bankjes.

bekende kamperfoelie; onbekende muurpeper

De zon begint door te komen. Hebben wij even mazzel! Langs het pad staat veel in bloei. Bekend spul zoals hondsrozen en kamperfoelie maar ook planten die je in Brabant zelden ziet. Kom maar op met die duinflora. Obsidentify heeft het over muurpeper en scherpe fijnstraal. En dan is daar de zee!

Dat wordt uitwaaien, met windkracht 5. Het schuim rolt in grote vlokken over het strand. Helaas staat het water hoog, waardoor er geen lekker stevige zandstrook is om over te wandelen. Zodoende lopen we niet helemaal door naar paal 29 (Schoorl aan Zee) maar nemen een eerdere overgang, terug de duinen in. Wel eerst een broodje want daar hebben we hard voor gewerkt.

schuimvlokken op het strand

Op het fietspad is het druk. Vroegah zou je met flinke wind wat minder fietsers zien. Tegenwoordig maakt het weinig meer uit. Misschien wel 90% van de fietsers rijdt elektrisch. Dus nemen we een smaller wandelpad. Daar is het inderdaad rustig! Alleen, vanwege het mulle zand is het opnieuw zwoegen.

pfoe, mul zand; groen van het helmgras

De Zwarte Blink, het hoge uitkijkpunt halverwege de duinen, kunnen we niet laten liggen. Mooi om hier zo ver de duintoppen te overzien. Daarna wandelen we verder naar het oosten, langs het Vogelmeer. De vinken fluiten hier met een Hollands accent. Net wat anders dan we gewend zijn.

op de Zwarte Blink; weer naar beneden; Vogelmeer

Het wordt drukker als we in de buurt van het bezoekerscentrum komen. Daar gaan we niet meer naar binnen. Vorig jaar viel de informatieve poot nogal tegen. Een restaurant en een winkel: dat lijkt tegenwoordig het belangrijkst in zo’n centrum te zijn.

Het is nog vroeg; in het B&B kunnen we nog niet terecht. We kunnen nog wel even door Schoorl lopen, langs het ‘Huisje in het Bos’ waar we een paar jaar geleden gelogeerd hebben. Dat is toch verder weg dan we ingeschat hadden, en vervolgens een behoorlijk saai eind tot aan de auto.

De meeste bagage kunnen we meteen meenemen als we van de auto naar Hoeve te Gast lopen. Natuurlijk heb je niet zoveel nodig, voor zo’n korte vakantie. Het B&B voelt nog bekend aan. Een andere kamer dan in 2025; verder alles hetzelfde. We installeren ons met een mok oploskoffie. Vakantie!

Het avondeten (hartige taartjes uit de magnetron met rauwkost) is snel weggewerkt. ’t Is wel te merken dat we flink bezig zijn geweest. Bij gebrek aan beter zet Hans de tv aan. Thuis kijken we nooit. Nu vallen we zomaar in een natuurprogramma dat over de omgeving van Den Bosch gaat. Hé leuk: Bossche Broek, Halve Zolenlijntje, dat kennen we. Daarna even lekker lezen, en op tijd naar bed.

Route op 7 juni 2026