Dag 7: Weer mist bij de Leiterhorn
volop mist
Bij het wakker worden hangt de bewolking diep in het dal. We doen nóg een dag rustig aan, we willen krachten sparen voor een klim naar de Schilthorn op zaterdag. Eerst op ons gemak opstaan en ontbijten, en het huisje een beetje opruimen. Als we dadelijk aan de wandel gaan, komt de familie Müller poetsen!
geitje in Ausserwengen, uil, Engels kerkje in Wengen, dat wil ik ook met kerst
Het is typisch een dag voor een rondje Leiterhorn. We kunnen dan meteen een poging wagen om de twee multicaches in de buurt te vinden. Iets voor half 10 gaan we op stap. We nemen niet het geijkte pad naar Wengen, maar de langere weg via Ausserwengen. Tijd genoeg immers. Een gelukje: in de buurt van het ‘spiegelhutje’ steekt ineens een gems de wei over. Ons eerste grootwild van deze vakantie.
Voor ons is de temperatuur van vandaag ideaal om te wandelen (maar het zweet loopt nog steeds ...). Veel wandelaars denken daar anders over. We zien heel wat truien en jassen voorbij komen terwijl het voor ons prima uit te houden is in t-shirt.
even zicht op Interlaken, (geen) uitzicht op de Leiterhorn
De eerste pauze valt in Wengen, de tweede bij het uitzichtspunt. We zijn er helemaal alleen,
geen wonder want er is niets te zien. Af en toe trekt een wolkenflard op en dan is in de verte
Interlaken zichtbaar. That’s all.
Met de multi’s gaat het voorspoedig. Eerst een mini-exemplaar vlakbij de Leiterhorn,
daarna de ‘lange’ ronde (eigenlijk bedoeld als sneeuwschoenwandeling) die dichtbij
Wengen eindigt.
Eén extra pauze mag nog wel. Daarvoor kiezen we toch het station in Wengen, hoewel het hier momenteel rommelig is vanwege een verbouwing. Ook de mussen lijken er last van te hebben. Geen vogel te zien! Maar dan toch, er zit er eentje onder een bank te loeren. Gauw gooit Hans een stukje brood. Ja, dat wil de vogel wel! Schuw duikt hij met zijn vangst onder een pallet. Blijkbaar houden de mussen elkaar in de gaten. Er komen er nog een paar opdagen, overigens ook allemaal aan de schuwe kant. Meer dan een paar kruimeltjes brood worden er niet opgepikt.
alweer een treintje, niet het huisnummer
Het laatste stuk naar beneden gaat veel soepeler dan een paar dagen geleden. Daar waar het
dorp begint nemen we deze keer het pad richting kerk. Weer eens wat anders. Het ijsje thuis
hebben we vandaag best verdiend. Even op het terras uitblazen en daarna naar binnen want de
zon blijft weg.
Later op de avond bereiden we alvast zoveel mogelijk voor voor de monstertocht van morgen.
De wekker gaat op 5 uur!