Dag 4: Äugigrat bij mooi weer
op de top van de Ammertenspitz
De wekker gaat om 6 uur, opstaan en inpakken! Stabiel weer vandaag. Geknipt voor de lange tocht over de Äugigrat. Het notenbrood van de bakker is net zo goed als zijn pompoenpittenbrood. Wij worden vaste klant deze vakantie. Na het nodige plakwerk (Fanny heeft helaas blaren) kunnen we toch nog ruim voor 7 uur op pad.
nevel in het dal, buizerd
Er hangt nevel in het dal als we omhoog gaan richting Metsch. Hier en daar zijn de boeren aan het werk. Andere wandelaars liggen nog op één oor. Voorbij Metsch slaat de twijfel toe: gingen we hier drie jaar geleden nou eerst verder in de richting van Nessli, of meteen omhoog? Uiteindelijk lopen we maar terug om bij Metsch naar Metschmad te gaan. Dat is zeker niet de weg die in onze herinnering zit. Maar och, min of meer gaat het de goede kant op dus we zetten door. Boven ons hoofd cirkelt een buizerd. Een wouw wil hij niet in de buurt hebben, die moet het ergens anders proberen!
op weg naar Metschstand, uitzicht
Metsch... wat de klok slaat hier. Na Metsch en Metschmad volgen de Metschhorn en Metschstand. Pfoe, met een geniepig steil klimmetje.
Engstligental, blauwwitje
Nu op pad naar de Äugigrat. Blauw-wit dus alpien, maar in werkelijkheid helemaal niet zo lastig. Eigenlijk hangen er veel meer kettingen dan bij droog weer echt nodig zijn.
bergschoenen verplicht, inspannend - niet lastig, bij het schuilhutje, voor slanke dennen
De laddertjes kosten wat kruim, dat wel. De rotsspleet waar je je doorheen moet wurmen komt sneller dan gedacht, en ideaal: in het ruige gedeelte komen we helemaal niemand tegen.
volop slingers, en kettingen
‘Alleen op de wereld’ genieten we van het klauteren en vooral van de prachtige omgeving. Wat een rotsen, wat een uitzichten!
mooie rotskam, let op!, prachtig uitzicht
Op de top van de Ammertenspitz is wél volk. We nemen een uitgebreide lunch- en fotopauze. Zelfs op 2600 meter hoogte is het vandaag niet koud. De truien hoeven niet uit de rugzak te komen.
schapen, het Ammertental
Daarna de lange, lange afdaling naar Ammerten Schafberg, een straf voor knieën en voeten. Het gebied doet zijn naam eer aan; er grazen volop schapen. Daar heb je dus niks aan. Wanneer zijn we in de bergen ooit een schaap tegengekomen dat belangstelling had voor langslopende wandelaars?
Ook vandaag treffen we werkende drinkbakken. Bij de eerste vullen we meteen de watervoorraad aan. Zo, daar hoeven we ons alvast geen zorgen meer over te maken. Zoetjesaan komen we weer in de bewoonde boerenbergwereld. Regelmatig nemen we een pauze, bankjes genoeg.
alweer een drinkbak, hongerige keizersmantels
Beneden bij Oberried blijkt dat ook vandaag niet helemaal droog zal blijven. Maar er valt slechts een paar keer een klein buitje, niets om je zorgen over te maken.
Na bijna 10 uur is ons chalet in zicht! Hoera, wij oudjes hebben de Äugigrat weer bedwongen. De tong hangt wel op de zolen ... Morgen even iets rustigers. Sowieso geen lange tocht want we zijn door de koelkastvoorraad heen. We genieten na van deze heuglijke wandeldag bij een enorme pan tonijn met pesto. Wat een geweldige vakantiedag.