Dag 12: Vanaf Iffigenalp naar huis
Iffigsee
De wekker hoeft niet gezet te worden, want we beginnen onze tocht vandaag op de Iffigenalp en daar gaan we met de bus naartoe. De eerste bus naar de alm vertrekt pas om half 9 van het station.
begin van een mooie dag, even wachten op de bus
Ruim op tijd lopen we naar de bushalte, waar we de bus net het plein op zien draaien. Mondmaskers op, en we kiezen alvast een plekje. Goed idee! Binnen de kortste keren stroomt de bus vol. Uiteindelijk kan iedereen mee, maar er moeten veel mensen in het gangpad staan. Voorin pakt iemand een microfoon. Gaat hij omroepen dat er een tweede bus klaar staat, waar alle staande passagiers een zitplaats kunnen vinden? Nee, het blijkt een gids van de VVV te zijn. In sappig Schwyzer Dütsch heet hij iedereen welkom en begint te vertellen.
Ondertussen rijdt de bus richting Iffigenalp. Al bij het station van de Betelbergbahn stapt er iemand uit! Die was er sneller geweest wanneer hij gewoon was gaan lopen ... De gids kletst vrolijk door. Niet altijd (in Fanny’s geval: altijd niet) te volgen. De vlag van Lenk wordt verklaard, hij zegt iets over het gletsjermeer dat onlangs is leeggelopen, en over Lenk als kuuroord. Het zuidelijkste kuuroord ten noorden van de centrale Alpenketen – een echte VVV’er heeft altijd superlatieven bij de hand. Een vervallen boerderijtje aan de alpweg blijkt een oud tolhuis te zijn, enz. enz. Met gemak praat de gids de hele reis naar Iffigenalp vol. Wat een vak.
op pad bij Iffigenalp, bijna bij de Iffigsee
We worden de bus uitgelaten, weg met de mondkapjes. Wandelklaar als we zijn, kunnen we meteen van start. Pas om 9 uur de eerste stappen: dat betekent dat het meteen al warm is. Een groot gedeelte van de route naar de Iffigsee ligt in de zon. Zweten dus. Toch schiet het op. Ja, daar is het meer weer! Hoog tijd voor pauze met een mueslireep. Halfwas koeien houden ons gezelschap aan het water. Vorige week hadden we vanaf de Iffigenhorn gezien dat ook aan de zuidkant van de Iffigsee een pad loopt. Dat nemen we eens een keer.
Iffigsee, rotspad langs de zuidoever, Iffigsee van een andere kant, goed kijken: visjes
Niet echt een superinteressante route. Wel zien we dat er op sommige plekken tientallen kleine visjes in het water zwemmen. Wat zouden ze eten, waterplanten zijn hier niet te zien? Terug in de zon na ons halve rondje meer, gaan we omhoog naar de Wildhornhütte. Onderweg ligt nog ergens de cache van de Hüttenwanderung. Niet gevonden in 2017, wél in 2020. Slecht voor te stellen waarom het drie jaar geleden niet lukte.
op weg naar de hut, Wildhornhütte, huttenkat met buit
Vlak onder de hut beginnen we aan onze lunch. Gaan we dadelijk terug naar Iffigenalp, dan staan we daar om 2 uur alweer bij de bushalte. Zonde van de mooie dag. Bovendien, zó leuk is die busreis niet. We gaan daarom door naar de Hängstesprung, en via Leiterli en Stoss te voet terug naar huis. Dat moet lukken.
uitzicht op de Hängstesprung, nog eens de Iffigsee
Zo gezegd, zo gedaan. Net weer op pad zien we bergwild! Beetje zielig, het is namelijk de huttenkat die een salamander heeft gevangen. Hij lijkt er bijzonder trots op te zijn. Op de Hängstesprung genieten we even van het prachtige uitzicht op de Iffigsee. Wat is het hier toch geweldig mooi. Nu voorzichtig omlaag naar de Tungelpass, voor de tweede broodpauze.
Gryden om het af te leren
De voorspelde bewolking blijft weg, het is gewoon ideaal wandel- en uitzichtweer. Grotendeels op hoogte lopen we via Stübleni nog eens door Gryden. Eigenlijk is de route vanaf deze kant minstens zo mooi, zo niet mooier. En er zijn veel bankjes dus we vinden een goed plekje om fruit te eten.
Om 3 uur zijn we bij Leiterli. Nog zo’n twee uur te gaan. Het lijkt alsof we een enorme tocht gemaakt hebben: zo laat op de dag nog niet op honk. Dat heb je dus wanneer je pas laat start. Hans zet de kuierlatten in. In hoog tempo scheuren we naar beneden waardoor we al om half 5 bij Hohliebe zijn. Eerst ons brood afhalen, want de broodkast is leeg. Dan eindelijk een ijsje! Niet snoepen vlak voor het eten was vroeger het devies. Nou, de kip met ananas die een uurtje later op tafel staat, gaat er moeiteloos in!
sublieme zonsondergang
Na het nieuws hebben we geluk. Een prachtige zonsondergang in de bergen vanaf ons terras. In een paar minuten schuift de goudoranje band met het laatste zonlicht over de bergwanden en toppen. O, wat mooi!