|
1 Op
weg 2 Lemiers 3 Drielandenpunt 4 Naar huis |
Dag 2: Lemiers en Wolfhaag
Drielandenpark bij Wolfhaag
De bedden, met hoog Prinses-op-de-erwtgehalte (want driedubbeldik) zijn goedgekeurd. Enig minpuntje zijn de verlichte icoontjes van de supersonische spiegelverlichting. Ze geven zelfs schemerachtig licht door een handdoek heen! Komende nacht dus een stukje karton met Leukoplast.
ontbijt met Pinksterbrood, in het ochtendlicht
Fris en fruitig gaan Hans en Fanny in de ochtend van start. Langs de rand van de golfbaan richting Lemiers. Een mooie route met uitzicht op de heuvels. Vooral het paadje naar Oud-Lemiers is schattig. Jammer dat de St. Catharinakapel niet open is. Corona ...
de vlag uit, vakwerk, onder een grote boom, St. Catharinakapel
Op een bankje in de zon gaat de eerste kop thee van de dag naar binnen. En over de grond, ach ja we hoeven gelukkig maar tot de lunch toe te komen met de theevoorraad. De tweede etappe gaat naar Holset met zijn typische kerkje. Achter de kerk is een heiligenwand waarin allerlei gesteenten verwerkt zijn, tot aan fossiele egels toe. Ja, we lezen dus onderweg informatieborden!
pittoresk Holset
Tijd voor een tweede kop thee. Nu mag er een stukje zebracake bij. En er moet gesmeerd worden want de zon straalt aan de onbewolkte hemel. Tussen het gebladerte zien we vakwerkhuizen in de verte. Limburgser kan toch niet?
goed insmeren, in het Holsetterbos
Het mooiste stuk hebben we tot het laatst bewaard. Struinen door de met hagen omzoomde weitjes van het Drielandenpark. Met een beetje fantasie waan je je op een Zwitserse alpenweide. Geen Schotse Hooglanders helaas, terwijl die hier wel uitgezet zijn. We kunnen ons gelukkig behelpen met wat witte, lome koeien.
weitjes en heuvels rond Wolfhaag
Zo zijn we met een boog van meer dan 13 km weer bij De Schutteberg aangeland. Paul en Karin zijn ook op en hebben nog voldoende Pinksterbrood overgelaten voor de lunch. Lekker buiten op ons terras in de zon.
de jeugd op pad, schapenwolkjes
In de middag gaan we met z’n vieren op pad. Nu het oostelijk deel van het Drielandenpark waar Karin onderweg een leuk schetsplekje vindt. De rest loopt door naar de zuidrand van het Vijlenerbosch. Tegen de grens met België. Geen blokkade?! Zo snel verandert dat blijkbaar weer. In het bos kunnen we de beenspieren eens goed trainen. Het hobbelt wat af. Dit is een wat minder populaire hoek van het bos. We komen nauwelijks mensen tegen. Terug in de weilanden zoeken we een pauzeplek in het gras. Leuke schapenwolkjes temperen de zon net genoeg zodat het niet te heet wordt. En kijk; aan het einde van de rit zien we zelfs in de verte nog een groep grote grazers. Perfect.
picknick in eigen tuin, toch nog een beetje Zwitserland, huiskat, feestfoto
‘Thuis’ komen we erachter dat Karin net 5 minuten voor
ons is
aangekomen. Nu begint het grote luieren. Op het menu staat vanavond
picknick (in eigen tuin). Alweer een keukenmakkie, een kwestie van de
maaltijdsalades overdoen in een leuke schaal, idem dito voor drie
emmertjes snackgroenten. Kroontjes van de aardbeien en klaar is Klara.
De eettafel buiten staat niet meer in de zon maar het zitje bij de
voordeur nog wel. Daar gaan we dus lekker smikkelen. Bij een
feestelijke
kroonjaar-picknick hoort een drankje! Karin kiest voor witte wijn, Paul neemt de
vertrouwde Tripel Karmeliet en Hans en Fanny proberen iets uit van Bird
Brewery (een coronacadeautje van het bedrijf waar Karin werkt). De
Nognietnaar Huismus is geweldig! Die moeten we een keer op
een bierproefavond serveren.
Dit alles wordt nauwlettend in de gaten gehouden door de
huiskat. Hij
laat zich niet wegjagen en hoopt overduidelijk op wat restjes. Maar ja,
als je daaraan begint kom je er zeker niet meer vanaf ...
Aan het eind hebben we allemaal nog een plekje over voor tiramisu, het
ultieme feesttoetje. Mmm, heerlijke picknick.
vogelbiertjes, Exit!
Na de afwas en de koffie/thee zouden we met een boek op
de bank kunnen
gaan zitten. Of toch een spelletje? Hans, Paul en Karin laten zich
overhalen voor een avondje Exit, escaperoom in een doosje.
Na een (te?)
uitgebreide uitleg, hmm hmm, slaat het enthousiasme toch toe. Dit is
leuk!! Met chocolade en zoutjes voeden we onze brainpower en lossen de
ene na de andere verrassende puzzel op. Nee, we gaan niet spoileren.
Wie zelf van puzzelen houdt moet maar eens een keer zo’n doosje
proberen. Na een uur en 15 minuten zijn we ‘ontsnapt’, zonder
hulpkaarten. Een score van 9 op 10 sterren, niet slecht dus.
Tevreden gaan we naar bed.