Dag 1: Zon bij Arthur’s Seat

Arthur’s Seat

Een anders-dan-anders vakantie, een moeder-dochter stedentrip naar Edinburgh! De pakketreis van Arke wil ons al om 8 uur ’s morgens vanaf Schiphol laten vertrekken. Nou nee, laten we dat maar niet doen! Want dat betekent al rond 6 uur op het vliegveld rondhangen, geen mogelijkheid om er met de trein te komen, etc. Gelukkig gaat er ook rond 12.30 uur een vlucht. Dankzij het tijdsverschil zijn we dan toch vóór 1 uur in Schotland, vroeg genoeg om ook op de eerste vakantiedag iets leuks te kunnen ondernemen.

Geen vroege vlucht dus maar toch begint de dag vroeg. Tien over 8 weg uit Waalre, net na half 9 de Intercity vanuit Eindhoven naar Schiphol. Het is druk in de trein, tja ... de meivakantie is immers dit weekend begonnen. De drukte zet door op Schiphol. Rijen mensen, grote koffers, hier en daar al oranje hoedjes vanwege Koningsdag. Maar alles loopt verder gesmeerd. Na een kop thee gaan we op zoek naar een plekje dichtbij de gate. Zitplaatsen zijn hier schaars maar we kunnen op een metalen stang nog een plekje vinden.

Eindelijk, we kunnen weer verder. Eerst de luxe passagiers, dan het plebs. Uiteindelijk komen we allemaal in dezelfde shuttlebus terecht die ons naar de cityhopper brengt, ergens achteraf op het vliegveld. Reizen met het vliegtuig bestaat vooral uit heel veel wachten. Toch kiezen we rond half 1 het luchtruim. Helaas, zonder uitzicht. Maar als we op hoogte zijn vliegen we boven de wolken, lekker in de zon!

Schotland in zicht, lijn 35, onderweg, in het hotel

Een beetje onverwacht, regent het niet in Schotland en is het evenmin zwaar bewolkt. De zon schijnt, met hier en daar wat schapenwolkjes. Dat is nog eens een leuke verrassing. Bovendien kunnen we op het vliegveld meteen in de bus terecht die ons zonder overstappen naar het hotel in Leith brengt. Reisduur weliswaar anderhalf uur maar er is genoeg te zien. Bij het dagkaartje van 4 pond (s.v.p. met gepast muntgeld betalen ...) krijg je in wezen een gratis citytour. Uitzicht op het kasteel en Arthur’s Seat, vlak langs het koninklijk paleis, langs allerlei oude huizen (en vooral heel veel schoorstenen). En echt Engels, in een dubbeldekker, op de toeristenplek: voorste bank op de bovenverdieping.

Het hotel is snel gevonden, de kamer is netjes. Het kost moeite om een lamp aan te krijgen: hiervoor moet je eerst je sleutelkaartje in een speciale houder plaatsen! En dan, een verdiende kop thee!
Het is nauwelijks 3 uur, we kunnen met ons dagkaartje nog overal naartoe. Eerst wat boodschappen: gezond fruit, iets te drinken en natuurlijk wat lekkers. In de bus hadden we onderweg een grote Tesco gezien, maar die is op de terugweg niet meer te vinden (andere lijn). We zien een ander filiaal en drukken nét te laat de stopknop in. Ja hoor, na talloze stops op nauwelijks 100 meter van elkaar rijdt de bus nu blokken lang door tot aan een stel giraffes. Dat wordt dus flink teruglopen.

aparte dierentuin, iep, Holyrood House

Na de boodschappen gaan we op een eerste verkenningstocht. Aan het eind van veel zijstraatjes is iets parkachtigs te zien. Het zijn de London Road Gardens. Ideaal voor een pauze, alleen geen bankjes ... Wel zijn er prachtige oude iepen, een foto waard. Een boomstronk langs het pad wil best als zitplaats dienen.
Omdat het zulk zonnig weer is, vinden we dat we er eigenlijk van moeten profiteren. Richting Arthur’s Seat voor het uitzicht. Eerst passeren we Regents Park, waar bijna meer banken dan bomen staan. De truc blijkt simpel, het zijn bijna allemaal herinneringsbankjes. Dan komen we in de buurt van het paleis en de ruïne van de abdij, en vervolgens bij het stukje berggebied dat hier zomaar midden in de stad ligt. Een heel toeristisch plekje waar het pad steiler is dan je zou verwachten. Maar toch, drukte alom. We lopen een stuk richting Salisbury Crags, helemáál komen we er niet want op een gegeven moment gaat het pad weer omlaag. De uitzichten op stad en water zijn er niet minder om. De heerlijke, kokosachtige geur die hier hangt blijkt van de bloeiende gaspeldoorns te komen.

Arthur’s Seat, op weg naar boven, dat moet op de foto, steil wandje

Terug naar beneden, want onze magen beginnen steeds meer te knorren. Op het horloge is het half 7, voor ons gevoel toch al half 8. Hoog tijd voor het avondeten. We nemen een iets andere route terug maar komen niet meer uit in dat wijkje waar zoveel eettentjes waren. Geen nood, bij het sportcomplex gebruiken we gewoon onze buskaart en nemen de bus richting centrum. En omdat de pijp een beetje leeg is, wordt het vervolgens een bus naar het hotel. In de shopping mall die ernaast ligt zijn immers ook veel restaurants.
Daar eten we een pizza, lekker met garnalen dan wel pittige worst. In het hotel nog thee en een stokoude Bondfilm op tv. Een supergevulde dag.

mooi uitzicht, mmm - pizza!

25 april 2015