Dag 2: Ogen tekort in de Botanic Garden

waterlelies in de botanische tuin

De bedden liggen goed, de dekbedden zijn wel wat aan de dunne kant maar toch hebben we goed geslapen. Half 7, volop (zon)licht achter de gordijnen, Fanny gaat even een ommetje maken. Het is fris op weg naar Leith. Tja, de handschoenen liggen dus nog in het hotel ...
De vroege ochtend is ideaal voor een rondje door een toeristische plaats. Nauwelijks iemand te zien, alleen het eerste restaurantpersoneel dat al stoepjes veegt, ramen sopt enzovoorts. In Leith is van alles te bekijken. Van een vissenkunstwerk dat ook een bankje is, tot een fraai monument voor alle bij oorlogen omgekomen koopvaardijzeelieden. Oude, mooi gerestaureerde gebouwen staan gebroederlijk naast splinternieuwe appartementencomplexen. Al met al een leuke mix om onder een fris zonnetje in rond te dwalen.

bezienswaardig Leith

Terug in het hotel, zit Karin al klaar om naar de ontbijtzaal te gaan. Worstjes, baked beans en scrambled eggs laten we aan de echte liefhebbers over. Wij ontbijten liever wat lichter. Stiekem kun je dan meteen wel wat broodjes extra smeren voor tussen de middag!
Gesterkt gaan we op pad. Te voet, via Leith en langs the Water of Leith naar de beroemde botanische tuin van Edinburgh. Het pad is grotendeels de moeite waard. Lekker langs het riviertje, geen modder. Er wordt door heel veel fietsers en hardlopers gebruik van gemaakt. Net als gisteren hangt er een onbekende geur, maar niet het kokosluchtje van de gaspeldoorn. Het is kruidiger, een beetje ui-achtig, ... ja hoor, hier bloeit volop look! De onbekende soort blijkt ’s avonds - met dank aan Google - armbloemig look te zijn.

Water of Leith Walkway, toepasselijk smeedwerk

Tegen half 11 zijn we bij de botanische tuin. Je mag gratis door de tuin wandelen, alleen voor de kassen wordt entree gevraagd. Maar 5 pond is daarvoor echt een goede investering, denken we. Voorzien van een plattegrondje, en met de goede raad om vooral het alpiene gedeelte te bezoeken, trekken we de tuin binnen.

Kazachstaanse peer, uitlopende knop, in de Chinese tuin

Eén dag is te kort om alles te bewonderen wat er hier groeit. Het is gewoonweg overweldigend. Prachtige oude bomen, prachtig aangelegde thematuinen, overal bankjes om er rustig van te kunnen genieten. Het moet een gigantische en kostbare klus zijn om dit allemaal zo picobello bij te houden. Er wordt dan ook op veel manieren aan extra inkomsten gewerkt. Zonder uitzondering zit op de banken een herinneringsplaatje. In het restaurant en het winkeltje gaat een gedeelte van de opbrengst naar de tuin. Ook zien we een Tree of Hope, waar mensen een metalen blad van kunnen ‘kopen’ en kunnen laten graveren met een eigen tekst. In de toiletten wordt hiervoor reclame gemaakt en het is onverwacht duur: kosten minimaal 1000 pond!

vreemde plant, pauze in de alpiene tuin, tufstenen wand

We dwalen uitgebreid door de tuin, en pauzeren bij de alpiene thematuin. De caissière had gelijk, dit is een aanrader onder de aanraders. Een plaatje! We komen hier veel planten uit de Zwitserse bergen tegen.

zo’n tamme eekhoorn komt makkelijk dichtbij!

Onderweg treffen we één van de tamme eekhoorns. Sjips, de uit Nederland meegenomen pecannootjes liggen nog in het hotel! Maar het beestje laat zich ook lokken met een stukje brood, hoewel hij het niet opeet.

in de kassen

Daarna komen de kassen aan de beurt, het wordt saai, want ook dit is geweldig. De foto’s (zie album) moeten voor zich spreken. Karin vindt in de kassen een mooi tekenbankje, een van de weinige. We spreken rond 2 uur af in de alpiene tuin, en ondertussen gaat Fanny nog langs onder andere de tuin van de Queen Mother, de rotstuin en Inverleith House. Wat een dag.

tekenbankje, doorkijkje in de tuin, do not dismantle the bee, theepauze

Met lichtelijk zere voeten vinden we dat we in het restaurant van het bezoekerscentrum wel thee met iets lekkers verdiend hebben. We krijgen een paar luxe banken toegewezen en horen dat we een beetje te vroeg zijn voor afternoon tea, kunnen we een kwartiertje wachten? Geen probleem, we zitten goed! En dan verschijnt toch ruim binnen het kwartier een pot thee met meringue (Karin) en scone (Fanny).

nog meer botanische tuin

We spekken de kas van de RBGE nog wat verder in het winkeltje en kiezen tot slot het pad door de laatste onbekeken hoek van de tuin: de veen- en heidetuin. De fototoestellen draaien overuren! Tegen 4 uur is het welletjes geweest, tijd voor de bus naar het centrum. We stappen uit bij Princes Street. Het is zondag, maar alle winkels zijn gewoon open en het is behoorlijk druk.

Princes Street Gardens, hongerige duiven

Te vroeg voor het Indiaas restaurant, pikken we een uurtje een bank in het park. Meteen zijn er duiven en een brutale mantelmeeuw. Ze kunnen zich niet voorstellen dat er mensen op een bankje gaan zitten zonder vogels te willen voeren. Ach, waarom ook niet, zouden duiven shortbread lusten? Dat gaat erin als koek.
We zien een bui aankomen en dat is het sein om serieus een Indiaas restaurant te gaan zoeken. Karin weet nog ongeveer waar we gistermiddag allerlei restaurantjes zagen en inderdaad, daar is Khushi ‘sinds 1947’. Een restaurant dat zó lang in bedrijf is zal vast niet slecht zijn. We krijgen een tafeltje temidden van heerlijke etensgeuren en wachten af. Mmm, de kip en groente zijn heerlijk al vindt Karin het best heet. Een toetje hoeft niet, we zitten vol genoeg. Flitsend snel volgt de rekening, en omdat de maaltijd er ook al zo snel was staan we om half 7 weer op straat! Dat had wel iets langer mogen duren.

In het hotel is het thee, en thee, om de dorst weg te werken. Vandaag een Trekkie op tv, en een fantasyfilm over halfgoden en draken. Een dag met een gouden randje.

26 april 2015