Dag 3: Een echte toerist gaat naar Edinburgh Castle

de binnenplaats van Edinburgh Castle

Rise and shine, de dag begint alweer prachtig! Fanny staat vroeg op, kwart voor 7 aan de wandel. Deze keer niet naar het zuiden of oosten, maar richting noordwest. Op zondag kwamen we op de terugweg met de bus langs een Asda superstore. Zijn we in Nederland gewend geraakt aan winkels die 7 dagen per week open zijn, hier is het alweer een graadje erger: 24 uur per dag open! Maar goed, op vakantie doe je de vreemdste dingen. Zoals op maandagmorgen vroeg inkopen doen in een Asda superstore.

Er zijn zelfs meer klanten, en tegen alle verwachting in zijn er naast megawinkelkarren, karren voor kinderen en voor gehandicapten, ook normale winkelmandjes. Dat wordt zwerven langs de schappen. Behalve het geijkte supermarktassortiment is er ook een grote afdeling non-food. Mooi, hier hebben ze een goedkope thermoskan zodat we thee voor onderweg mee kunnen nemen. Verder is het leuk om langs de schappen te lopen, kijken wat een Scotsman thuis te eten krijgt. Veel is hetzelfde als in Nederland, het ruime aanbod aan kant-en-klare pap (oat to go) gelukkig niet. En zouden die houdbare rijsttoetjes echt goed verkocht worden? Wel handig is een potje gedroogd korianderblad. Dat is in Nederland bijna niet te vinden.
Het afrekenen is een vak apart. Wie bij de automatische checkout aangeeft met een eigen tas te zijn gekomen, krijgt direct problemen wanneer die tas een rugzak blijkt te zijn. Daar moet toch een personeelslid van vlees en bloed aan te pas komen.

vuurtoren van Leith, uitzicht over Firth of Forth

Na het boodschappenavontuur is er tijd genoeg over voor een rondje langs de Firth of Forth. Bij de oude vuurtoren start een pad met uitzicht over het schitterend verlichte water. Mooi! Helaas moet je op het verste punt weer terug richting Asda en van daar opnieuw langs de drukke weg naar het hotel. Maar toch: de moeite waard.

Dan is ook Karin opgestaan en fris gedoucht, tijd voor het ontbijt. Karin waagt zich aan scrambled eggs op toast, Fanny houdt het recept van zondag aan. Beiden moffelen we twee broodjes kaas weg voor de lunch. Ons bin zunig ...

langs de Royal Mile

Het wordt vandaag weer eens een dagje bussen. Een dagkaart halen we er vast uit. Eerst richting Royal Mile, van Holyrood House naar Edinburgh Castle. Wat klompen en Delfts Blauw zijn voor Nederland, zijn tartan en cashmere voor Schotland. Onvoorstelbaar waar Schotse ruiten allemaal in verwerkt kunnen worden. Zo tussen de geruite dingen duikt ook regelmatig een Nessie op maar de kroon spant het solar-powered beeldje van Queen Elizabeth. Dankzij een zonnecel die in haar handtasje verwerkt is, kan zij eindeloos naar haar bewonderaars zwaaien!

ook te zien op de Royal Mile

Een speciaal bezoekje brengen we aan St. Giles. Deze enorme kerk is het rondkijken wel waard, al lijkt het soms meer op een Schots monument dan op een kathedraal. Een groot gedeelte van de gebrandschilderde ramen laat Schotse wapens zien in plaats van godsvruchtige taferelen. Voor 2 pond schaffen we een photo permit aan, om het moois allemaal op de foto te kunnen zetten. De Thistle Chapel is daar niet bij. Hier meldt een bordje dat de kapel voortaan alleen nog met gids toegankelijk is, omdat er zoveel uit gestolen wordt. Jammer, nu missen we het beeld van de engel die doedelzak speelt!

mooie details in St. Giles

Buiten de kerk staat een bankje heerlijk uit de wind en in de zon, ideaal voor een kop thee uit de nieuwe thermoskan. Tijdens de pauze zijn we getuige van het maken van een uitgebreide trouwreportage. Een Aziatisch en waarschijnlijk welgesteld paartje houdt twee fotografen en een belichtingsman flink aan de gang.

Edinburgh Castle, hoofdgebouw, treed binnen, defend Mons Meg!

Verder over de Royal Mile, en aan het eind komt het kasteel aan de beurt. Je hebt er een geweldig uitzicht over de stad en dan nog eens prachtige gebouwen. Talloze kanonnen lijken de omgeving nog steeds onder schot te houden. ‘Mons Meg’ is de grootste. Dit enorme kanon heeft in het verleden zoveel aantrekkingskracht op toeristen uitgeoefend dat er een speciaal bord bij staat: “Please do not climb on Mons Meg!”
We bezoeken de gedachteniskapel voor alle Schotse militairen die in de ‘Great War’ - WO1 dus - het leven gelaten hebben. Per regiment is er een gedenkplaat met een opsomming van waar het gevochten heeft, met daarbij een boek met de namen van de gesneuvelden. Regelmatig zie je hierin mensen bladeren, waarschijnlijk op zoek naar de namen van familieleden. Wat ontzettend indrukwekkend.
Ook zien we de tentoonstelling over de gevangenisfunctie van het kasteel, en - hoogtepunt voor veel mensen - de Schotse kroonjuwelen en Stone of Destiny. Het sfeertje rond de kroonjuwelen is vooral Efteling-achtig. Eindeloos schuifelen we in de rij door een lange smalle gang en via trappen, met hier en daar een onderbreking van wat poppen die scènes uitbeelden uit het verre verleden. Alleen een boottochtje aan het einde ontbreekt. In plaats daarvan zien we een echte kroon, scepter en zwaard. Voelen kan trouwens ook, aan de bronzen replica’s die met uitleg in braille uitgestald zijn.

gedachteniskapel, nog steeds onder schot, sleutel van de burcht, time for tea

Time for tea, en dat doen we in de Tea Room van het kasteel. Allebei een eigen pot thee en voor de gelegenheid een stuk chocolate fudge cake - die verrassend veel lijkt op het Devil’s food van thuis. Dus, een flinke hap! We gaan eens na wat we nog niet gezien hebben. The Great Hall, en daar komen we op het juiste moment om de uitleg mee te maken van een acteur. Hij vertelt over de kleding en wapens van soldaten in de middeleeuwen, en over de Schotse onafhankelijkheidsoorlogen. Zelf draagt hij daarbij een complete maliënkolder, poeh, hoeveel kilo zou zo’n pakje wegen?

Old Town, Greyfriars Bobby

Inmiddels hebben we ons portie kasteel wel gehad. De Old Town ligt nog op verkenning te wachten: een prachtige verzameling huizen aan steegjes en pleinen. Het is er wél druk met toeristen. De ‘selfie-stok’ blijkt niet zomaar een gimmick in een krantenstrip te zijn, het is eerder een noodzakelijk vakantie-attribuut! Sommige mensen halen hun mobieltje tussen twee foto’s in niet eens van de stok af.
Bij toeval komen we terecht bij Greyfriars Kirk, waar Schotlands beroemdste hond is begraven. Bobby heeft na de dood van zijn baasje nog 14 jaar bij zijn graf gewaakt.
En dan is het na 4 uur, de lucht is wel wat betrokken maar niet alarmerend. Zullen we Calton Hill op gaan? Terwijl we op de bus wachten wordt het allengs donkerder. Nauwelijks uitgestapt, vallen de eerste druppels. We schuilen voordat we de Jacob’s Ladder op gaan en dat lijkt te helpen. Maar dan vallen er ineens hagelstenen uit de lucht, ze lijken wel horizontaal te gaan! Gelukkig kunnen we uit de wind schuilen in een portiek. De zin om nog verder de heuvel op te gaan is wel verdwenen. We gaan met de bus naar het hotel en zoeken daar een leuk restaurantje uit.

heerlijk, tapas!

De receptie heeft een lijst met restaurants die soms nogal prijzig zijn. Daarbij, Italiaans en Indiaas hebben we al gegeten. Na veel wikken en wegen komen we uit bij Spaanse tapas, die worden geserveerd in een restaurant in Leith. Dit is een schot in de roos. Van een uitgebreide kaart kiezen we ieder vier gerechtjes. Die blijken veel groter te zijn dan we gedacht hadden maar wel heel erg lekker. Er is van alles wat: een soort Spaanse hotdog, zure ansjovis, plakjes worst, spinaziequiche, gebakken aardappelen, salade. Zo zonde om te laten staan en dus zitten we achteraf bommetje vol.
We lopen op ons gemak naar het hotel terug want inmiddels is de lucht opengetrokken. De laatste avond in Edinburgh, wat is het snel gegaan ...

27 april 2015