Dag 1: Op pad, ook bij Wilderswil

uitzicht op Wilderswil

Half twee ... in de ochtend! De wekker gaat, we moeten/mogen op pad. Een week Zwitserland staat op het programma, de eerste keer zonder kinderen.
Veel is er anders. Geen auto die tot de nok toe zit volgepakt, met op de achterbank nauwelijks ruimte voor knieën en ellebogen. Geen afwas die nog gedaan moet worden voordat we wegrijden, dat doen Paul en Karin op zaterdagavond wel. Alleen thee zetten voor onderweg, dat is gelijk.
De koelbox kan met gemak op de achterbank, geflankeerd door de twee volle rugzakken die op de eerste wandeling in Zwitserland van pas moeten komen. Om twee uur gaan we op weg.

Tja, over autoreizen is altijd weinig te vertellen. Pauze in Brohltal, pauze in Bruchsal. Veel minder verkeer dan tijdens de ‘normale’ julireis. In Bruchsal blijkt tijdens de sanitaire stop dat de Raststätten met hun tijd mee zijn gegaan. Na iedere spoelbeurt van het toilet wordt de bril automatisch schoongemaakt. Een poetsapparaatje ontspruit aan de spoelbak, de bril draait er vanzelf onderdoor. Wat een wonder van techniek, allemaal te aanschouwen voor slechts 50 eurocent.

op pad, overdekte brug, lunchbank, kerk van Gsteig

Net na negen uur rijden we Zwitserland in, en iets na elf uur zijn we in Wilderswil. Hier stopt noodgedwongen de reis. Net op deze zaterdag wordt in het Lütschinental de Jungfrau marathon gelopen. Pas tegen twee uur zal Lauterbrunnen weer normaal bereikbaar zijn. Wel, dan gaan we dus maar ergens anders de tijd doden met een wandelingetje. De bergschoenen mogen uit de (halflege) kofferruimte, de rugzakken worden opgeladen. Tot aan de Schynige Platte zullen we niet komen maar een lekker stukje omhoog zal wel lukken. We lopen in de zon langs het kerkhof omhoog, het bos in. Pfoe, dat stijgen is de eerste keer altijd weer wennen. Gelukkig is het koel in het bos. Er is zowaar zelfs ‘wild’ te bewonderen: een piepklein bosmuisje, dat midden op het bospad de laatste adem lijkt uit te blazen. Tja, dat kunnen we niet op de foto zetten hoor.

Na een tijdje zien we op een mooie plek een lunchbankje. De broodjes gaan er wel in. Wat is het hier toch heerlijk. Daarna op ons gemak naar beneden, en op naar de Migros. Met de lange-termijnsvoorspelling van de internetweerboer in gedachten slaan we flink in. Boodschappen tot en met woensdag, het is namelijk zo zonde om op goede wandeldagen op tijd terug te moeten zijn omdat we anders geen eten in huis hebben.

Nu kunnen we met volgeladen boodschappentassen op de achterbank op ons gemak naar Lauterbrunnen rijden. Meteen na hotel Oberland een straatje in. De eerste keer rijden we er straal voorbij, het straatje is wel erg smal. Maar het hotel was niet te missen en al gauw kunnen we parkeren bij ons thuis-voor-een-week. Het appartement is precies zoals we ons voorgesteld hadden (hoera voor internetboekingen). Lekker ruim, niet te vol met prullaria en met een prachtig uitzicht. Enige rariteit is de hebbelijkheid van de eigenaars om overal briefjes neer te hangen. Doucheraam op een kiertje laten staan, natte spullen in het drooghok, slechts één gratis toiletrol per week, eerst de satelliet en dan pas de televisie uitzetten. Ja hoor, we weten het wel! De bedden zien er perfect uit (en blijken het ook te zijn). Nog even een paar keer heen en weer slepen met tassen, en dan kunnen we gaan genieten van verse Zwitserse thee, en later van opgebakken nasi uit Nederland. Een goed begin is het halve werk!

Gelopen op 6 september 2008