Dag 6: Via Preech naar Kleine Scheidegg en Männlichen

sneeuw op de Jungfrau-keten

De dag zou mooi beginnen, met in de middag kans op een bui. Dus zetten we de wekker weer eens op zes uur om zoveel mogelijk van de zonnestralen te profiteren. Voor vandaag hebben we een prachtige tocht in gedachten: eerst naar Trümmelbach en daar via Preech omhoog naar de Kleine Scheidegg.
In de schemer lopen we over de inmiddels bekende dalweg naar Trümmelbach. Hier bevindt zich een waterval in de berg. Zo’n 25 jaar geleden hebben we die binnen eens bekeken, dat doen we nu niet meer (veel herrie en je wordt ook nog eens kleddernat). Iets verderop gaat het pad richting Preech de velden in. Gelukkig zijn we al warm gelopen want foei, wat gaat het weer steil omhoog. Het pad is op het eerste stuk een echte benenbreker, zeker als de rotsen vochtig zijn zoals nu. We maken dankbaar gebruik van de touwen die langs het pad zijn vastgemaakt. “Nur für geübte Bergwanderer!” Nou, daar rekenen we onszelf wel bij.

brug over de Trümmelbach, een tientallen meters diepe kloof, Kleine Scheidegg, wazig uitzicht

Omhoog, omhoog gaat het. We hebben hier ooit eerder gelopen dus we weten dat op een gegeven moment de brug over de Trümmelbach komt, maar dat duurt langer dan verwacht. Het geroffel van de beek in de berg is al tijden te horen, en dan pas zien we de brug. Indrukwekkend, hoe diep de beekbedding hier tussen de rotsen is uitgeslepen. Het eerste ijkpunt bereikt, richten we ons in onze gedachten op Preech. Ook dit hutje wil maar niet in zicht komen. Tijdens de eerste pauze checken we eens op de GPSr op welke hoogte we zitten. Wát?! Pas op 1300 meter?! Ach ja, we hebben eerst bijna drie kwartier over de dalbodem gelopen.

Daarna schiet het beter op. Na Preech is het wel steil maar er zit af en toe een vlakker stukje tussen. En als we eenmaal op de weg richting Wengernalp komen lijkt het allemaal vanzelf te gaan. Vlak langs het spoor naar Kleine Scheidegg leggen we de laatste hoogtemeters af.

voor de Japanse gasten, voor de kleine gasten

Helaas is het niet helemaal helder dus vanaf de pas valt de blik richting Grindelwald een beetje tegen. Wel is het hier aanzienlijk rustiger dan de vorige keren dat we er waren. Uitpuilende perrons zijn niet te bekennen. We krijgen nu een nieuw pad. Raar maar waar, in alle jaren dat we met het hele gezin in Grindelwald waren is het er nooit van gekomen om naar de Männlichen te gaan. Vandaag zullen we dit eindelijk beleven.
Nou, we hebben vroeger weinig gemist. Vanaf de Männlichen - waar zowel vanuit Wengen als vanuit Grindelwald een baantje naartoe gaat - komen talloze mensen onze kant op. Dit pad is werkelijk de autostrada onder de bergpaden. Japanners voorzien van enorme zonnehoeden (met slechts een portemonnee en een camera bij zich), mensen op zilverkleurige gymschoentjes en bovenal veel bejaarde Zwitsers, herkenbaar aan hun ouderwetse vetleren bergschoenen met rode veters. Tja, als wij boven de 70 zijn zullen we hopen dat we hier ook nog kunnen lopen! Stiekem vraag je je af hoeveel drukker het nog zal zijn tijdens een zonnig weekend in augustus.

Langs het pad ligt een cache (Tim's First Time) die gewoon niet ongezien te lichten is. Daarom zal het wel een micro zijn. We wandelen maar snel door naar de Männlichen, waar we kunnen afslaan voor de terugtocht. Als bij toverslag is het rustig. Alleen de alpenkauwen roeren zich. Tussen de schermen door die Wengen ’s winters moeten vrijwaren van lawines zetten we de afdaling in. Slechts een jager met hond komen we tegen tot bij Parwengi. Haarspeldbocht na haarspeldbocht volgt, Wengen zien we beneden ons liggen maar echt snel dichterbij komen doet het niet. Bovendien worden de wolken wat donkerder, de eerste bui van vandaag staat op het programma.

uitzicht op Wengen en Lauterbrunnen, kijkje het dal in, honingzwammen, vanuit onze tuin

De bui begint te vallen net voordat we in Wengen zijn. Toch slaan we even af richting de cache Wengen Musik. Midden in het bos staat er ineens een monumentje ter nagedachtenis aan Mendelssohn, die blijkbaar Wengen ooit bezocht heeft. De doos is nog niet gevonden of de bui barst in alle hevigheid los. Dat wordt een kort logje. Uiteindelijk kost deze cache toch de nodige tijd. In het bos wordt gekapt en we moeten op de terugweg wachten totdat er een boom gevallen is.

bloemenpracht onderweg

Na Wengen is het nog een heeeel eind omlaag. Niet echt een lastig pad, gewoon lang. De waterflessen zijn leeg, de mueslirepen zijn op, er valt nog een buitje regen. Morgen schijnt het slecht weer te worden. Ondanks deze mooie wandeldag zien we er eigenlijk naar uit om een dag verplicht te luieren!

Gelopen op 11 september 2008