Dag 5: Saustal en Lobhornhütte

uitzicht in het Saustal

’s Morgens mogen we van onszelf uitslapen, want gisteren was toch wel een zware dag. Als we - nog redelijk vroeg - de ogen opendoen hangen er wat wolken rond de hoge toppen. Het klopt dus, deze dag gaat inderdaad niet zo helder worden. Het ziet er verder prima uit, dus we gaan weer lekker lopen. Hiervoor kiezen we een wandeling die ook leuk is zonder formidabel uitzicht: een tochtje naar de Lobhornhütte.

Ook nu kunnen we te voet vanaf huis vertrekken. Eerst even heen en weer naar de bakker, dan hebben we in ieder geval voor morgen alvast brood. Daarna serieus op pad, al gaan we voor Lauterbrunnense begrippen mak van start. Het stuk dat we op zondag van Grütschalp over de weg naar beneden liepen, doen we nu in omgekeerde richting totdat we kunnen afslaan naar Isenfluh.

een heiige ochtend, Sausmatten, zo roze ..., op weg naar Kuhbodmen

Natuurlijk komen de steile stukken toch wel, in het Lauterbrunnendal is nu eenmaal geen langere tocht te bedenken zonder een flinke stijging. Maar we lopen door het bos, er zijn volop paddenstoelen te bewonderen, en zoals altijd klateren er bergbeekjes op de achtergrond. Na een tijdje draaien we het Saustal in en vlakt de route wat af. We komen in de buurt van Sausmatten. Hier lopen geen koeien, geiten of schapen los: nee, het zijn varkens! Als het Eindhovens Dagblad ons niet heeft voorgelogen over de Zwitserse regels voor dierwelzijn, hebben deze beesten beslist de verplichte douche tot hun beschikking. Ze zien er zo roze uit.

Op het pad naar Kuhbodmen vallen een paar spikkels uit de lucht. Komt de voorspelde regen eerder dan verwacht? Het blijft bij de spikkels. Tegen de tijd dat we een pauzeplek willen opzoeken staat de zon weer aan de hemel. In de buurt van de Sulsbach is het heerlijk rusten. Ongeveer de loop van de beek volgend klimmen we hoger en hoger. Bij Suls is het even goed kijken om het juiste pad te kiezen, en dan komt het laatste klimmetje alweer. Een peulenschil vergeleken met gisteren. Maar er wacht ons een verrassing: in een paar minuten wordt het flink donker en ineens barst een enorme bui los. De Lobhornhütte is al in zicht en we hebben gauw paraplu’s en regenjacks gepakt maar toch komen we kleddernat aan bij de hut.

een droog plekje, weer op stap, Lobhornhütte, dichtbij de hut

Dit is de eerste keer dat we op een wandeling meemaken dat het weer in de bergen ontzettend snel kan omslaan. De wind giert, de goten van de hut kunnen het hemelwater niet aan en in de verte weerlicht het zelfs een beetje. Snel naar binnen dus, waar het behoorlijk vol zit met schuilende wandelaars. De meesten zitten aan de koffie of thee (lekker om bij op te warmen) maar enkelen hebben op lunchtijd al een paar flinke blikken Rugenbräu achter de kiezen. Dat zal hen niet meevallen, om naar beneden te komen.

Na een dik half uur wordt het weer droog. De truien houden we nog even aan, en de regenjacks gaan er overheen. Warm blijven is het devies. En goed opletten, want door de forse bui zijn de stenen op het pad spekglad geworden. Tegen de tijd dat we voor de tweede keer bij Kuhbodmen zijn schijnt de zon. Hoe veranderlijk is het weer toch. Na de boterhammen kunnen we de extra lagen weer afpellen. We kiezen ervoor om niet precies dezelfde weg terug te nemen. Als we richting Sulwald gaan kunnen we bovendien ook een flink stuk weg nemen. Het is wel om maar we hoeven dan een tijdje niet zo te letten op waar we onze voeten neerzetten, en eens in een wat makker tempo afdalen is best lekker.

Het steile afdalen volgt - onvermijdelijk - in de buurt van de Grütschalpbahn. Het eerste gedeelte door het bos valt nog alleszins mee. Daarna komt een pad over de weiden. Hier slibt het profiel van de bergschoenen vlot dicht met modder. Ja hoor, daar ligt Fanny. Helaas zal de wandelbroek niet de hele week dienst kunnen doen, de modder die er nu op zit maakt toch echt dat hij in de was zal moeten. Gelukkig hoeven we niet als vieze varkens door de hoofdstraat van het dorp, we komen aan het eind van de route keurig in de buurt van ons huis uit - en nog steeds in de zon!

Gelopen op 10 september 2008