Dag 2: Driepassentocht naar de Iffigsee
pauze
Goed uitgerust staan we net na 6 uur naast ons bed. Buiten ziet het er geweldig uit! Daar gaan we van profiteren. Klokslag 7 lopen we bepakt en bezakt de Bühlbergstrasse af. Eerst door het dorp en dan richting Wallbachschlucht. We willen de route naar de Tungelpass nog eens lopen.
Wallbachschlucht, ochtendlicht
Het gaat lekker, tot aan restaurant Wallegg lopen we in de schaduw. We genieten weer van de mooi uitgeslepen rotsen in de Wallbachschlucht, en van de bergtoppen die er in de zon prachtig uitzien. De eerste vakantiedag is een daalder waard.
voor de jonge wandelaars, op weg naar de Trütlisbergpass, poelgentiaan, bloeiende pimpernel
Voorbij het skiliftje krijgen we een helling in de volle zon voor de kiezen. Toch nog zweten, maar niet zo overvloedig als in Kandersteg of Lauterbrunnen. Het stijgingspercentage is dus oké, het pad ietsjes minder. Tegen deze helling liggen de nodige almhutjes en dat betekent paden vol bagger. Een kudde koeien kan van een keurig net bergpad een grote modderzee maken. Het slechte weer van vorige week heeft daar natuurlijk goed aan meegeholpen. Overigens is het niet alleen kommer en kwel, onderweg komen we ook door een heidegebied waar prachtige bloemen bloeien. Hopelijk lukt het om thuis de namen op te zoeken (jawel, hier groeit de zeldzame poelgentiaan!). Op veel plekken langs het pad bloeit de pimpernel, die zijn we evenmin heel vaak tegengekomen omdat het een nazomerbloem is.
bij de Trütlisbergpass, uitzicht op de west-Alpen
Ondanks alles stijgen we behoorlijk snel door naar de Trütlisbergpass. Daar is mooi zicht op de west-Alpen! De fikse stijgingen zijn nu even voorbij. Beetje omlaag, beetje omhoog, en via de Stüblenipass komen we rond lunchtijd bij de Tungelpass aan. Hier willen op zondag meer mensen langs, zelfs op de mountainbike! De fietsers gaan onverdroten de Hängstesprung op, met de fiets op de schouder.
bij de Tungelpass, nog even omhoog, kalenderplaat Iffigsee
Wij volgen wat minder fanatiek. Na 5 uur lopen nog bijna 400 meter omhoog, dat zou in de categorie ‘afzien’ kunnen vallen. Maar het is een makkie, geen modder te bekennen en een comfortabel stijgingspercentage. En als kers op de taart is aan het eind de Iffigsee ineens in beeld. Dat wordt een kalenderplaat.
Nu alleen nog omlaag, voorzichtigjes want het is immers de eerste lange wandeling. Ergens fluit een murmeltier, helaas kunnen we het niet ontdekken tussen de stenen. Het wordt doorzetten. Al meer dan 1500 hoogtemeters achter de rug, en ook heel wat kilometers.
waterval in de Iffigbach, wetterstein
Bij Iffigenalp zouden we de bus kunnen nemen. Tot onze verrassing is deze sinds 2017 met Gästekarte gratis. “Zwaktebod,” vindt Hans, en dus lopen we door. Eigenlijk zit er een prachtig stuk bij, de afdaling door het bos langs de Iffigbach. De grote waterval in het dal kan geen toerist ontgaan, maar de kleinere watervallen zie je alleen wanneer je het wandelpad vanaf Iffigenalp naar beneden neemt.
Na ruim 10 uur zijn we eindelijk weer op honk. In de rugzakken zit alleen nog een aangebroken kuipje smeerkaas en een blik met enkele zuurtjes. Zo ‘leeg’ komen we niet vaak thuis. Een groot bord eten en een biertje gaan er wel in! Morgen even een rustiger tochtje (in de middag is er kans op regen).