Dag 6: Alternatieve route naar de Reulisenpass
Reulisenpass
We raken er al helemaal aan gewend: ’s morgens bij het opstaan zien we heldere lucht. Ja, alweer een goed wandeldag op komst! Vandaag doen we een oudje met een twist: de tocht over de Reulisenpass maar dan met een aanloop via Eggmatten en niet langs Schadauli. Daarmee wordt deze toch al flinke tocht nog wat forser. Vroeg op pad dus.
het paadje naar Eggmatten
Om half 8 gaan we richting Aegerten. Zigzaggend gaat de Aegertenstrasse omhoog. Nog even geduld, dadelijk komt het spannende paadje naar Eggmatten. Al aardig opgewarmd (we zitten aan de zonzijde van de bergkam!) verlaten we het asfalt. Daar komen de ‘geübte Bergwanderer’!
Het pad is prima te belopen. Hans heeft zelfs het idee dat het pad, in onze herinnering supersmal, hier en daar wat verbreed is. Minder spannend maar daarom niet minder mooi. Het stukje waar de rotswand zowel boven als onder het pad steil wegvalt blijft indrukwekkend.
donker naaldbos, over de beek, bijna bij de Reulisenpass, gentianen
Terug in de bewoonde wereld moeten we de route naar de Reulisenpass oppikken. Dat betekent afdalen door een donker naaldbos. Pas 150 meter lager gaat ons pad weer omhoog. Zo komen we natuurlijk wel aan wat extra hoogtemeters. Via de geijkte route komt tegen 11 uur de pas in zicht.
het stille Turbachtal, nieuw model wandelpoortje
Even een uitstapje over de kam (foute richting) en dan toch over de weiden het stille Turbachtal in. Het stel dat we ingehaald hebben komt ons daarna niet meer voorbij en pas bijna aan het eind van het dal is er een eerste tegenligger: een Zwitser op bergschoenen en verder slechts in een korte broek. Want ja, het is echt warm vandaag. Het hele Turbachtal lang de zon op kop, het zweet wil er wel uit.
Tube van twee kanten
Zelfs bij Türli is er nauwelijks verkoelende wind - wel mooi uitzicht. Er is zowaar een bankje om heerlijk op te lunchen - een zeldzaamheid in dit hoekje Zwitserland. Het brood mag op, de vissalade ook. Aangevuld met een kop thee kunnen we er weer even tegen. We komen langs de Tube en kunnen daarna via de Trütlisbergpass terug op huis aan.
Trütlisbergpass, ach wat lief
Op zondag liepen we hier in tegengestelde richting te ‘modderen’. Nu is het pad gedeeltelijk opgedroogd. Het scheelt, een paar mooie zonnige dagen! Dat loopt allemaal net iets makkelijker. Bij Wallegg bewonderen we het jonge geitje en nemen we deze keer de kortste route naar huis. Gedeeltelijk asfalt maar tussendoor ook leuke stukjes door het bos. Net voor 5 uur thuis, met reuzenhonger en nog veel meer dorst. Bier, thee, sinaasappelsap, water: het is bijna niet aan te slepen. Maar tevreden zijn we wel.