Dag 9: Blauwwit naar de Ammertenspitz
de ruwe Äugigrat
Rond 6 uur hangen de wolken in het dal. Het is droog, de weersvoorspelling is ook goed maar toch gaan we de tocht naar het Schnidejoch op een andere dag lopen. We willen uitzicht in Wallis! Wat dan? Ach, we gaan op ons gemak richting Metschstand en dan via Hahnenmoos terug.
wolken aan de hemel, speciaal voor bejaarden?
Allemaal wat minder haastig, zijn we toch nog ruim vóór half 8 op pad. Het is lekker fris en stil. Tja, een zondag, dan slaapt de gemiddelde Zwitser waarschijnlijk uit. Het pad naar Metsch liepen we een paar dagen geleden al. Zelf in die korte tijd is er wat veranderd: bij het Altersheim staat een splinternieuw hek, opgesierd met gigantische potloden.
Sumpfbach, op weg naar Metschstand
Het loopt lekker, en het loopt snel. Onderweg zien we opnieuw een kudde gemzen, we verrassen ze na een bocht en de dieren springen verschrikt weg. Om kwart voor 10 zijn we al bijna bij Metschstand. Op verschillende richtingaanwijzers staan hier wandeldoelen in het Engstligental. Waaronder ... via de Äugigrat naar de Ammertenspitz. Dat is een tocht die we in ons vakantiehuis al eens bekeken hebben, en weggelegd hebben omdat hij erg lang leek. Dat valt dus mee! Volgens de bordjes moet je vanaf hier in 2 uur op de Ammertenspitz kunnen staan. Dit is wel heel erg aantrekkelijk, omdat de graatroute volgens internet wat kettingen en laddertjes telt. Leuke onderneming! En dat blauwwitte pad, dat moet hier te doen zijn.
klimmen en klauteren op de Äugigrat
Voorbij het bord met de bergschoen (“nur für geübte Alpinisten”) begint de pret. De bergwand ziet er prachtig ruw uit. Steile paadjes met treetjes, op veel plekken kettingen die in augustus niet echt nodig lijken. Een stel metalen trappen en dan een pauzebankje in een beschut huisje. Tijd voor thee met een boterham!
metalen trappen in het pad, wat een indrukwekkend gesteente
Terwijl we de accu opladen komen er verschillende andere wandelaars voorbij. Een echt stille route is dit duidelijk niet. Na de pauze wringen we ons door een nauwe doorgang in de rots, en komen er nóg meer kettingen en trappen. Heel ‘luchtig’ wordt het allemaal niet, het is prima te doen.
pauze op de top, uitzicht vanaf de Ammertenspitz, ook de Tschingellochtighorn is te zien
Voor ons uit zien we andere wandelaars hoger en hoger klimmen, tot bij de top van de Ammertenspitz waar het bijna druk lijkt. Je kunt hier immers komen via de Äugigrat maar ook vanaf de Ammertenpass (bereikbaar vanuit het Engstigental én het Simmental). Keurig om kwart voor 12 zijn we op het hoogste punt van de dag. Tijd voor de lunch - dat vinden heel veel andere wandelaars ook. Iedereen zit hier te smikkelen en te genieten. Het uitzicht had beter gekund (sommige wolken blijven hardnekkig hangen) maar de tocht is er niet minder om.
Een beetje ergerlijk is dat op de top een cache ligt waarvan we de coördinaten niet in de GPS hebben staan. Nieuwe GPS-ontvangers komen tegenwoordig met een ingebouwde database van (volgens internet) meer dan 300.000 caches. Nope, ook daar zit-ie niet tussen. Nou ja, op de bonnefooi zoeken heeft geen enkele zin, dat is een speld in een hooiberg.
Ammertenbach, afdaling in het Ammertental
Voorzien van trui (voor het eerst deze vakantie) zetten we de afdaling naar de Ammertenpass in. Aan deze kant is de Ammertenspitz duidelijk het makkelijkst bereikbaar. In no time staan we op het pasje, en kunnen het ons al bekende pad naar de Simmenfälle nemen.
de oude weg, Ammertenspitz vanuit het dal
Rond 1600 meter is er een splitsing in het pad. In beide richtingen zijn roodwitte merktekens te zien, en we kiezen voor de route die het duidelijkst naar beneden gaat. Dat blijkt de oude route te zijn die vele jaren terug in gebruik was! Toch is het pad nog steeds goed begaanbaar.
Een laatste pauze als we weer op het brede pad van Siebenbrunnen naar Oberried zijn. Hier komt veel volk voorbij, we hopen dat één van de bankjes langs het pad vrij zal zijn. Meteen bij het eerste bankje is het raak. Wat een geluk? Als we verder lopen zijn de volgende vier bankjes ook vrij ... en eenmaal in het dal langs de beek schijnen mensen evenmin behoefte te hebben aan een rustpauze. Alle bankjes vrij!
Als we weer bij Sunneblueme zijn is het nog niet eens tijd om eten te gaan koken. Prima planning dus. Frau Dräyer komt informeren wat we vandaag gedaan hebben. Weer wat bijgeleerd: het is niet AmMERten maar AMmerten (de klemtoon op de eerste lettergreep). Dat zullen we voor de toekomst in onze oren knopen.