Dag 2: Traditioneel naar de Fründenhütte
de Oeschinensee in de diepte
Enorm, wat hebben we geslapen. Gewoontegetrouw zijn we vroeg wakker, helemaal uitgerust.
Buiten zijn wat wolken te zien maar zowaar ... ook wat plukjes blauwe lucht. Dat wordt dan
de Fründenhütte!
Eerst even lekker ontbijten. De thee voor onderweg staat te trekken en wij genieten weer van
de bekende Zwitserse ontbijt-tv. Het Wetterkanal, waarop van tientallen Zwitserse plaatsen
live-beelden te zien zijn plus de weersvoorspelling voor de komende dagen. Zoals ook de SF
Meteo al voorspelde, wordt vandaag een heel behoorlijke dag en maandag een boodschappendag
(= regendag).
dauwdruppels, waterval, cascade, vleugeltjesbloem
Om 8 uur kunnen we de voordeur achter ons dichttrekken. Bepakt en bezakt slaan we het vertrouwde
weggetje naar de Oeschinensee in. Het is nog heerlijk rustig, minstens een half uur lang zien
we niemand. Bij het meer nemen we het huttenpad. De toppen rondom zijn verborgen in de wolken
maar wat lager is het lekker weer. Af en toe een zonnetje, en prachtige bloemen langs het pad.
Al gauw komt het eerste van de drie bruggetjes voorbij, de andere twee volgen snel. Nu volgt een
echt beginnerspad. Niet te steil, niet glibberig, geen grote stenen of juist van die verraderlijke
kleintjes waarover je kunt wegglijden. De mensen die in de hut overnacht hebben komen ons op dit stuk
allemaal tegemoet. We zien nog verschillende gezichten die we gisteren ook al gezien hebben, toen we
vanaf de Oeschinensee naar Kandersteg terug liepen.
Na krap twee uurtjes wandelen komen we aan bij onze traditionele pauzeplek voor deze wandeling. Tijd voor thee en een koek! Terwijl we zitten te pauzeren komen twee wandelaars langs die een heel andere kant opgaan dan we hier gewend zijn. Zouden zij het Fründenschnur lopen? Deze rondwandeling om de Oeschinensee hebben we eens in een wandelboekje zien staan, hij staat bekend als lastig. We proberen de wandelaars in de gaten te houden, ook als we zelf alweer aan het lopen zijn, om te zien hoe ze het ervan af brengen. Misschien is dit ook voor ons een tocht om een keer te proberen?
één van de bruggetjes, nog in de zon, lopen in een wolk, Fründenhütte
Eerst maar naar de Fründenhütte. Het laatste stuk is steil en zwaar als vanouds maar het lijkt toch
alsof het ons wat makkelijker afgaat dan in 2007 (de laatste keer dat we in Kandersteg waren). Misschien
ligt het aan het weer? Destijds was het bijna onbewolkt en vlogen de zweetdruppels eraf. Nu lopen we het
steile stuk binnenín een wolk.
Helaas, dit jaar geen fraaie blik op de Oeschinensee ver beneden ons. Zelfs van de gletsjer achter de hut
is bijna niets te zien. Maar we hebben geluk, ineens komt er een gaatje in het wolkendek. Het lijkt wel
alsof er een gordijn wordt opengetrokken. Bergtoppen, sneeuw en ijs laten zich even van hun mooiste kant
zien. Dan gaat het gordijntje weer dicht ... Tijd om op te stappen voordat we helemaal verkleumd zijn!
wachten op een gaatje, het gordijn gaat open, alpenroosje, wazige Oeschinensee
De weg naar beneden lopen we op ons gemak. Waarom zouden we ons haasten, het is hier heerlijk in de zon.
Onderweg pikken we weer eens een cache op,
Fründenhütte-Weg.
Talloze wandelaars gaan nog naar boven. Het zal vanavond voller in de Fründenhütte zijn dan afgelopen nacht,
dat is wel duideljk.
Bij de Oeschinensee is het een drukte van jewelste, echt een Zwitsers zondagje. De vuurtjes roken, de kinderen
spelen aan het water. We nemen hetzelfde bankje als gisteren om lekker de toerist uit te hangen. Vooral de koeien
zijn een ware attractie. In het uur dat wij hier zitten zien we telkens opnieuw gezinnen met kinderen richting
koeien gaan. Dan volgt steeds hetzelfde ritueel: kind wordt naast de koe gezet, pa of ma maakt een foto of
filmpje. De echte durfallen geven de koe een aai, ook dat wordt natuurlijk op de foto gezet. Eén klein meisje
kan er geen genoeg van krijgen. ‘Haar’ koe krijgt een aaibeurt van minstens een kwartier. Pa en ma hebben
het fototoestel dan allang opgeborgen. En de koe? Volgens ons vindt die het wel leuk.
Zwitsers zondagje, aai koetje aai
Uiteindelijk besluiten we toch maar naar beneden te lopen. Tenslotte zal het in de tuin nu ook ideaal zijn. De tuinstoelen, verse thee en een mooi boek lokken. We nemen weer eens een ander pad naar beneden. Eerst een stuk langs de beek, en daar waar de asfaltweg de beek kruist het pad langs het uitzichtspunt, dat doorloopt tot aan het dalstation van de Oeschinenbahn. Tegen half vier zijn we pas weer op honk. Een fijne wandeldag!