Dag 4: Via Trümmelbach naar Kleine Scheidegg
ook mooi met wolken!
Op woensdag is behoorlijk wat regen voorspeld. Dat betekent dat we vandaag toch wel even willen gaan wandelen. In ieder geval tot vroeg in de middag zou het weer goed moeten blijven. We kunnen best langs de Trümmelbach naar Preech en daarna kunnen we de ronde zo kort of lang maken als het weer het toelaat.
in het ochtendlicht; zicht op het trogdal; over de Trümmelbach
Dus weer om 6 uur de wekker, en de gebruikelijke ochtendroutine. Die begint er al goed in te slijten. Vóór half 8 vertrekken we te voet. Eerst even inwandelen. Geen overbodige luxe na de inspanningen van gisteren. Na drie kwartier zijn we bij de instap van het Trümmelbachpad. Nun geht’s los!
Gelukkig zijn de stenen op het pad niet glad. Het is niet voor niets dat we voor deze tocht een dag hebben gekozen aan het einde van een drogere periode. Het stijgt lekker door. Ook hier is trouwens het pad kort geleden afgesloten geweest (bij de oversteek van de Trümmelbach). In alle jaren Zwitserland hebben we zelden afsluitingen meegemaakt, maar dit jaar is het schering en inslag.
hier hebben mieren ijverig gewerkt; al bijna in Wengernalp
Net onder Preech is het tijd voor pauze. We zijn al bijna twee uur onderweg, de tijd gaat snel wanneer je eerst bijna een uur door het dal moet lopen. In dit stukje bos barst het van de mierenhopen. Niet van die kleintjes, de meeste zijn minstens 1 meter hoog. Binnen korte tijd zien we er wel een stuk of tien.
Vandaag ook weer een multicache, die zowaar probleemloos op te lossen is. Dat niet alleen, de legger heeft bovendien feeling voor een logische verstopplek. Bij de enige boom op een alpenweitje komt het logboekje snel in zicht.
Nog even doorstijgen en dan moeten we kiezen: meteen terug naar Wengen, of verder naar boven lopen. Het weer ziet er prima uit, dus we gaan niet voor de kortste weg. Eerst naar Wengernalp, en och, waarom ook niet naar Kleine Scheidegg?
bij Kleine Scheidegg; niet wolkenloos; daar gaat de trein; naar de wandelpaden
Terwijl wij een beetje zwetend in t-shirt bergop lopen, komen we telkens dalende wandelaars in jas – soms zelfs met muts! – tegen. Beetje overdreven lijkt het, maar wanneer ook wij gaan afdalen merken we dat er best een fris windje staat.
Op een mooi pauzeplekje is zowaar één van de vier bankjes vrij. Verkehrsverein Wengen heeft goed gelobby’d onder bevolking en gasten. Elk bankje heeft een sponsor! Het onze is betaald door Kathrin die er “Tadeln können zwar die Toren, aber klüger handeln nicht” van A.F.E. Langbein op heeft laten zetten. Hier strandt ons beste Duits. “Tor” vertalen met doelpunt of poort levert alleen onzin op. ’s Avonds brengt Google uitkomst. Ein Tor kan ook een dwaas of mafkees zijn. Wat zou de reden zijn om juist deze spreuk op een bergbankje te vereeuwigen?
speciaal voor torretjes; nog even doorbijten tot Wengen
De simpelste route naar Wengen lijkt de beste. Het pad loopt in de buurt van de spoorbaan. We zien heel wat treintjes voorbij komen, meestal niet zo goed gevuld. 2021 zal vast geen superjaar zijn voor de toeristenindustrie.
Toch is zelfs de simpelste route een flinke, lange
afdaling. Wanneer we bijna in Wengen zijn, gooien we de laatste appel
in de strijd en bijna in Lauterbrunnen de allerlaatste mueslikoek. Daar
hebben we voor gewerkt!
Op ons terras genieten we na van de perfecte wandeldag. Er valt een bui
(precies zoals voorspeld, na 4 uur). Helaas, dat wordt binnen eten maar
wel met een echte Feldschlösschen erbij.