Dag 6: Onder de wolken naar Matten
jonge zwarte roodstaart
Gewoontegetrouw zijn we rond 6 uur wakker en ja hoor: het hele dal zit nog in de wolken. Toch al
weer een verbetering ten opzichte van gisteren, toen het de hele middag en avond bijna continu
regende. En dat was weer een slap aftreksel van het weer elders in Zwitserland, op het journaal
waren afgerukte daken en hagelstenen zo groot als eieren te zien!
Dat neemt niet weg dat het een goed idee lijkt om een paar uurtjes extra te blijven liggen, dan
eerst boodschappen te doen en daarna pas te vertrekken.
wolken tot bijna in het dal, 1742 ... of toch 1980?
Rond 10 uur is er ingeslagen tot en met zondag, zit de eerste kop thee er in en zijn de wolken
opgetrokken tot ongeveer 1500 meter. Tijd voor een simpel rondje, vooral ook niet te hoog want dan
lopen we door de klamme mist. We gaan meteen vanaf ons vakantiehuisje omhoog, over boerenweggetjes.
Dat loopt wel zo prettig, want verder is alles kleddernat dankzij de overvloedige regen van
woensdag.
We passeren weer eens een huis dat bij de Obersimmentaler Hausweg hoort. Trots staat het jaartal
1742 op de voorgevel ... en 1980 op de zijkant. Het is ook niet echt te verwachten dat een houten
huis het in dit klimaat meer dan 250 jaar uithoudt!
Gestaag gaan we door, tot aan Gibel. Daar moeten we een paar honderd meter door de weilanden. Meteen
zijn de broekspijpen nat tot boven de knieën en ook de sokken voelen niet meer helemaal droog
aan. Gelukkig is dit voor vandaag het enige sopstukje.
Het Fermeltal staat nu op het programma. Voor ons uit hipt heel parmantig een zwarte roodstaart. Het
is nog een jonkie: pluizig, met een héél kort rood staartje en nogal oenig. Het valt
niet mee om het beestje op de foto te zetten, want telkens als het fototoestel in de aanslag is besluit de
vogel dat we toch nét iets te dichtbij staan, en hipt weer 5 meter verder weg. Maar de aanhouder
(Hans dus) wint.
Schwefelbrunneli, niet gorgelen, engelwortel, alpensalamander
Wanneer we bij de Fermelbach aangekomen zijn gaan we op de terugweg. Lekker struinen langs de beek.
Al snel komen we langs de bron met geneeskrachtig - zwavelhoudend! - water. Foei, wat stinkt dat. Het
schijnt dat gorgelen met dit water gezond is maar daar wagen we ons toch niet aan!
Hier en daar zijn de keien aan de oever rood van kleur. IJzer? Wat verderop zijn de bergwanden van
prachtig gelaagd gesteente. En eindelijk, we treffen een alpensalamander. Bewegingloos zit hij op
het pad. Voor een wandelaar is altijd wel iets te zien.
rode stenen aan de oever, een prachtig gelaagde wand, Chutzli, in Matten
Matten komt in zicht, jeugdsentiment voor Hans. Hoeveel jaren zal hij hier met zijn ouders in
‘Chutzli’ op vakantie zijn geweest? Er gaat van alles op de foto voor het thuisfront.
Via het vliegveld(je) en de Simme kachelen we op huis aan. Geen bergtop gezien vandaag, als we weer
thuis zijn hangen de wolken zo mogelijk nog iets lager dan in de ochtend. Maar wel een fijne wandeldag
gehad.