Dag 13: Verrassend mooi moeras op de Hohberg
op de Hohberg
Wat wordt het vandaag? Dat is niet helemaal duidelijk. We kunnen geluk hebben, en dan blijft
het nagenoeg droog. Of pech, en dan regent het bijna continu. Maar als we opstaan, is het
helder en zijn alle toppen rondom goed te zien - met sneeuw!
Dan wordt het een autorit naar Iffigenalp, en daar zien we wel. We hoeven ons niet echt te
haasten, want we mogen pas om half 8 naar boven. Exact op tijd nemen we het eenrichtingsweggetje.
Boven even de bergschoenen strikken, en we kunnen op pad.
verse sneeuw, Iffigsee, viltig havikskruid, murmeltier
Zo ’s morgens is het hier extreem rustig. Het stuk naar de Iffigsee gaat lekker snel. Onderweg regent het wel even, maar gelukkig niet te lang. De Wildhornhütte staat als eerste op het programma. Vlak boven het meer ziet Hans uit zijn ooghoek iets bewegen. Hoera, het is een murmeltier! Nooit eerder hebben we hier alpenwild gezien. Het zal wel een combinatie van de stilte en de sneeuw zijn.
sneeuw bij de hut, Wildhornhütte
Op weg naar de hut worden we op de tweede bui van de dag getrakteerd. Wat forser, maar nog steeds niet langdurig. Al gauw kunnen we ons weer laten opdrogen. De Wildhornhütte komt in zicht en daarmee de eerste plekjes sneeuw. Samen met de wind zorgen die ervoor dat we naar binnen gaan om thee te bestellen. Warm bij de haard zitten met een kan thee erbij is toch beter pauzeren dan buiten op de natte stenen.
lekker binnen aan de thee, zoals in vervlogen tijden
We zijn de eerste en voorlopig enige bezoekers. Het personeel heeft deze dag uitgekozen om de keuken
eens goed uit te soppen. Wij treuzelen met de thee, want buiten valt weer een bui. Wanneer het opentrekt
is dat het sein om te vertrekken.
Vanaf de Wildhornhütte zouden we nog iets hoger kunnen gaan, of via een omweg terug. Omdat we al
de nodige buien gehad hebben vandaag, gaan we toch maar rechtstreeks naar beneden. We komen tegenliggers
tegen. Echte ouderwets op z’n Zwitsers, met een houten bak voor marskramers op de rug. Hoe wisselvallig
is het: bij de Iffigsee schijnt de zon volop en voelt het tijdens de pauze lekker warm aan.
mist op de Hohberg, nat, nat, voorbij Chesseli
Dan kunnen we toch nog een omweggetje proberen: bij Groppi de Hohberg op en dan via de Iffigfälle
terug naar Iffigenalp. Nauwelijks zijn we op dit nieuwe pad, of er valt weer een bui. Ja hoor, dat hebben
wij weer, dit is dus een flinke bui die duurt tot ver voorbij de Hohberg.
En toch ... de omweg is alleszins de moeite waard. De Hohberg blijkt een hooggelegen moerassig gebied te
zijn. Er groeien volop alpenroosjes en andere dwergstruiken. Heel speciaal, zelfs (of misschien juist)
in de regen en de mist. Een topper in deze vakantie!
Van top tot teen vochtig komen we - nog steeds in de regen - uit bij Pöris. Terwijl we daar pauzeren
worden we aangesproken door een boswachter. Ja, die lopen (rijden) dus ook in Zwitserland rond. Of we geen
paddenstoelen aan het verzamelen zijn, want dat is momenteel verboden!
Nu wordt het een makkie,
geasfalteerde weg totdat we uitkomen op de weg naar Iffigenalp. Inmiddels is het droog. Poncho en paraplu
kunnen in de rugzak, wij kunnen nog even genieten van het laatste stuk langs de Iffigbach.
Betere timing kan bijna niet, klokslag drie uur zijn we bij de auto. Precies op tijd om de eenrichtingsweg
naar beneden te nemen.
Thuis gaan eerst de natte kleren uit. Met droog spul aan is het heerlijk nagenieten van deze tocht. Het laatste ijsje gaat eraan. Dat hebben we wel verdiend.