Dag 14: Onverwacht spannend pad bij Eggmatten
spannend paadje naar Eggmatten
Alweer de laatste wandeldag in Lenk. Hoewel het weer niet altijd stralend was, hebben we toch heel
veel kunnen wandelen. Op het overzichtskaartje van alle tochten lijkt er wel een grote bloem op de kaart
te liggen, met Chalet Sunneblueme als hart.
Vandaag bij het opstaan ziet het er goed uit. Geen strakblauwe lucht maar wel wat blauwe plekjes, en geen
laaghangende wolken. Hans heeft voor deze dag een tocht uitgezocht die hij zelf ook nog niet kent: via
Aegerten omhoog naar Eggmatten en dan via de Simme terug.
niet voor beginners, goed uitkijken
Als we klaar staan om te vertrekken valt er een klein buitje. Even wachten dus. Om half 8 kunnen we echt
van start. Eindeloos slingert de Aegertenstrasse zich omhoog. Chalets, boerderijen, nog meer boerderijen.
Eindelijk wordt de straat een pad, en dan kan het echte werk beginnen.
Jawel, écht werk! Bij de instap van het pad staat een waarschuwing: Nur für geübte
Berggänger! Al na korte tijd blijkt waarom. Het pad zelf is niet bijzonder steil, maar de bergwand waar het
‘tegenaangeplakt’ zit wel. We hebben bijzonder veel geluk: heel kort geleden, misschien wel
gisteren, is het pad gemaaid. Dus geen natte schoenen of broekspijpen, en goed zicht op de plek waar we
onze voeten het best neer kunnen zetten. Op die manier is het prima te doen. We hebben geen tegenliggers
(daar moet je hier niet aan denken!), het zonnetje schijnt af en toe, het uitzicht is geweldig. Wat een
verrassing. Dat we hier nog nooit eerder gelopen hebben.
Dürrenwald, valkje
Behoorlijk snel zijn we bij Eggmatten, het hoogste punt van de dag. Op ons gemak dalen we af richting St.
Stephan - op zoek naar een bankje. In de buurt van Chatzestalden staat er zowaar eentje. Mmm, lekker thee
met een koek. We zijn immers al bijna 3 uur onderweg.
Rustig lopen we verder naar Dürrenwald. Hoog in een spar zit een roestbruine vogel. Een valk, denken we
en dat demonstreert het beestje meteen. Hij gaat de lucht in, blijft even hangen en schiet dan als een speer
naar beneden. Hebbes! Een muis. En dat vlak voor onze ogen.
uitzicht bij Matten, de helikopter stijgt op
Af en toe dreigt het, dan weer trekt de lucht open. Omdat we toch tijd genoeg hebben, lopen we over de asfaltweg
naar beneden. In de buurt van de Reulisenbach een klein stukje door het bos, en dan zijn we vlakbij het
vliegveld van Matten. Tijd voor pauze. De Schweizer Familie-Feuerstelle ligt er heerlijk rustig bij, precies iets
voor ons.
De hoogtemeters zijn achter de rug. Op het vliegveld is vandaag zowaar iets te doen. De herrie die ons tegemoet
komt wordt gemaakt door een helikopter. We kijken toe hoe het ding heel voorzichtigjes en precies opstijgt. Een
wandelaar beleeft altijd wel iets.
rijpe bessen, waar is dat pad nou?
Het stuk langs de Simme is daarna bekend van een vorige wandeldag. Geeft niets, het loopt lekker en het weer
houdt zich goed. Vanaf de dalbodem proberen we het pad van een paar uur geleden te ontdekken. Dat valt nog niet
mee, hebben we daar bij die steile wand écht gelopen?
Thuisgekomen maken we een laatste praatje met Frau Dräyer. Al de wandelingen die wij de afgelopen twee weken
gedaan hebben kent zij ook op haar duimpje. En nu weten we (voor in de toekomst) waar we nog een keer naartoe
moeten gaan als we edelweiss in het wild willen zien.
Na het opruimen en inpakken gaan we nog één keer de Bühlbergstrasse af. We hebben nog geen souvenir voor deze vakantie. Meestal doen we daar niet aan maar bij deze bijzondere vakantie hoort toch iets tastbaars. Het wordt iets echt Zwitsers en praktisch bovendien: zo’n bezem die je hier bij elke voordeur ziet staan. Binnenkort ook in Waalre!