Dag 10: Uitzichtspunt Schatthorn

pauze op de Schatthorn

Gisteren zijn we wel lang onderweg geweest maar hebben geen enorme tocht gelopen. Er is nog eten in huis tot morgenochtend, er ligt een broodbestelling klaar bij de bakker. Dus: ruimte voor een leuke tocht. Hans stelt de Schatthorn voor.

waterval in de Sitebach; ‘verboden’ touwbrug

De kerkklok slaat 8 wanneer we starten. Achter het station lopen we de Gutenbrunnenstrasse in. We hadden gedacht dat het pad door de weiden droog zou zijn na een paar zonnige dagen. Maar ja, vannacht heeft het toch geregend! Al na een klein stukje weiland merken we dat de schoenen nat beginnen te worden. Het is makkelijker om een paar bochten asfalt mee te nemen. Weliswaar extra lengtemeters maar droog.

Op het juiste punt gaan we het bos in bij de Ussere Sitebach. Het loopt lekker en schiet goed op. We nemen onze eerste kop thee bij het gebruikelijke – enige – bankje in het bos.

Daarna moeten we even steil de wei door naar een boerderij (pfoe). Het spikkelt een beetje. Nou ja, we zijn natter van het zweet dan we van dit beetje regen zullen worden. Dus geen paraplu en zeker geen regenjack.

midden in de bui; het is weer bijna droog

Op de verharde weg wordt dat anders. In het noorden trekt het behoorlijk dicht en we krijgen een serieuze bui over ons heen. De regenhoes moet echt over de rugzak en een paraplu is beslist geen luxe. Dit is geen weer om nog een stuk door de weiden te lopen. Het is veel beter om de asfaltweg tot aan Laubbärgli te volgen.

droog bos; sporen van een hermelijn(?)

Bij het restaurant is de bui voorbij. We kunnen alle regenbescherming weer inpakken en op ons gemak aan de toeristen-haarspeldbochten richting Schatthorn beginnen. In het bos is heel goed te zien dat het lang te droog is geweest. Vorig jaar barstte het hier van de vliegenzwammen – nu zien we er één. Russula’s zijn er wat meer maar veel paddenstoelen zien er verdroogd uit.
Een leuke ontdekking: we spotten een typische vleeseterdrol. Die zou zomaar van een hermelijn kunnen zijn.

De eerste wandelaar van de dag haalt ons in. Dit is een uithoek waar we zelden veel mensen zijn tegengekomen. Zo ook vandaag. Bij de splitsing van de paden (je kunt vanaf Laubbärgli ook naar de Tierberg) zitten twee dames te pauzeren. En dat is alles.

Simmental links; Engstigental rechts; de Schatthorn in zicht; en dan is het pauze

Het graatje geeft mooi uitzicht over het Simmental links en het Engstligental rechts. Nog even een lastig stukje met blokken en ja hoor: daar is de top van de Schatthorn. Met 360 graden panorama zit je hier uit de kunst. Raar dat er niet veel meer wandelaars naartoe gaan – maar ons hoor je niet klagen.

We lunchen uitgebreid. De koninginnenpage komt even langs. Die doet immers aan ‘hilltopping’. Maar ja, we moeten helaas ook nog naar beneden.

op weg naar Matten

De afdaling naar Matten is niet onze favoriet. In dit deel van het dal lopen bijna altijd koeien rond die vaak een rommeltje van het pad maken. Hebben we nog geluk dat het een droge zomer is. We hebben hier wel eens echt moeten baggeren!

De hoogste boerderijen komen in zicht. Zo, de eerste 300 hoogtemeters van de afdaling zitten erop. Er wordt volop gehooid waardoor het padverloop niet altijd goed te zien is. Sowieso zijn we hier al vaker van de route geraakt. Dat is allemaal te verhelpen door (alweer) een stuk asfaltweg te volgen.

De Oberriedstrasse slingert naar beneden. Matten komt duidelijk dichterbij. Een laatste steile afdaling door het bos, en we zijn in de bebouwde kom.

moestuinieren in potten; het spoor in een nieuwe jas

Tussen de huizen is weinig veranderd. Ja, Chutzli is er nog. Alleen in de buurt van het station zijn er nieuwigheden. Maar dat het hier anders zou worden, hadden we vorig jaar al in de gaten. Toen werd er immers volop – en luidruchtig – gewerkt. Een nieuw perron, een spoorovergang minder, het oogt allemaal uiterst keurig.

De trein komt precies op tijd; in een kwartiertje zijn we in Lenk. Plan is om ons bestelde brood op te halen en voor één dag extra in te slaan in de Coop. Zijn we morgen weer zo vrij als een vogeltje!

Dat loopt niet helemaal volgens plan. De bakker blijkt geen notenbrood te hebben gebakken en dus ligt er niets voor ons klaar! Met slechts één Multikorn uit het schap staan we weer buiten. Nu is onze hoop op de Coop gevestigd. Hoera, de broodafdeling is ’s middags duidelijk nog eens bevoorraad. Notenbrood uit de supermarkt is helemaal niet zo slecht. Met een paar extra boodschappen erbij is de etensvoorraad toereikend tot woensdagochtend.

Dat verdient een ijsje, en melk, en koffie. Na een douche zijn we aardig fris. Eten kan buiten. De voorspelde bui zou tegen 8 uur moeten komen. Ja: regen, onweer, typisch het einde van een Zwitserse zomerdag.

Route op 24 augustus 2026