Dag 12: Nieuwe route vanaf Lauenen

bij de Tungelpass

Het is nog donker als de wekker gaat. Buiten vertrekt de huisbaas naar zijn werk. Tijd om op te staan! Gisteravond is alvast zoveel mogelijk klaargezet. Zodoende gaat het ontbijten en inpakken gesmeerd. Om kwart voor 7 lopen we naar het station.

een mooie zonsopgang; start bij Hotel Geltenhorn; zicht op het Saanenland; tuin-edelweiss

Net als we het perron op komen, arriveert ook de trein. Wij hadden wel wat forenzen verwacht. In werkelijkheid is dit de middelbare-scholierenrun. Zelfs in Lenk zitten verschillende kinderen op school in Gstaad. Idem voor alle tussenliggende haltes. De trein wordt voller en voller en de jeugd kwekt wat af. In Zweisimmen hoeft niet te worden overgestapt. In Gstaad stroomt de trein leeg. De scholieren moeten vanaf het station ook nog een bus hebben, maar gelukkig niet de bus naar Lauenen. Daar zitten we slechts met z’n vijven in – allemaal vroege wandelaars.

Bij Hotel Geltenhorn in Lauenen gaat ons avontuur beginnen. De almweg naar Tüffi is een makkelijke. Het is hier enorm rustig. Toch vermoeden we dat het pad in de weekenden en vakanties best druk kan zijn. Want waarom staan er anders zoveel bankjes?

in het Fondue Land; Geltenschuss in de verte

Na Tüffi is het tijd voor de eerste pauze. In het landschap staat een vreemd object, een grote houten kaasfonduepan. ‘Gstaad Fondue Land’: kap eraf en de houten pan is een ronde picknickbank waar je je zelf meegenomen kaasfondue kunt opwarmen en opeten. Wij houden het bij een beker thee en een mueslireep. Dat is ook prima, zeker gecombineerd met uitzicht op de Geltenschuss.

Lauenensee; Tungeltrittli

We zijn helemaal klaar voor het lastigste stuk van de route, het Tungeltrittli. Dat valt eigenlijk best mee. Het pad is smal, het stijgt behoorlijk maar is prima gezekerd met staalkabels dus nergens gevaarlijk. Af en toe hebben we mooie doorkijkjes naar de Lauenensee. En dan passeren we een hekje en staan in de weiden bij de Chüetungel.

bij de Chüetungel; murmeltiere in de wei

Tijd voor een boterham. Na de pauze lopen we verder langs wat schuurtjes. Daar loopt geen kat in de wei, het is een murmeltier! En nóg een, en nóg een! Wat een onverwachte verrassing.

gentiaantjes; Stieretungel

Het pad stijgt soms, is meestal nogal vlak. Stieretungel bereiken we zonder moeite. Het terras van het restaurant is aardig bezet met eters. Iets verderop is een leuk bultje waar wij gaan lunchen.

Hans had al wat gefluit gehoord. Ja hoor, opnieuw murmeltiere onder ons! Zeker twee, misschien wel meer. Dat is nog eens leuk tijdens de pauze. En in de lucht scheren twee valkjes, plus een eindje verder twee raven.

bij Stieretungel; nog meer murmeltiere; Stüblenipass; een mooie viervlekwielwebspin

Bij de Tungelpass wordt het drukker. Hier kom je alweer een beetje in de omgeving van Leiterli, waar de nodige mensen het baantje omhoog nemen. Na de Stüblenipass even doorbijten in de laatste stijging naar Stübleni en daarna kunnen we gaan kuieren.

Bij Leiterli nemen we de route van de Luchstrail. Een pad dat minder populair is. En dus zijn er murmeltiere te bewonderen, voor de derde keer vandaag. Zo dicht bij Leiterli hadden we dit helemaal niet verwacht! (Hans had z’n fototoestel al opgeborgen.)

De almweg is breed en loopt makkelijk. Op veel plekken is duidelijk dat dit ’s winters skigebied is. Sneeuwkanonnen, liftjes. We zijn blij dat de hoogtemeters flink teruglopen. Na ruim 7 uur wandelen raakt de fut een beetje op.

een gems op leeftijd; Wallbachschlucht tot slot

Even door het bos langs de dieren van houtsnijwerk. Daar zit de sleet op. Na meer dan 20 jaar in de buitenlucht is te zien dat de dieren betere dagen hebben gehad. Tot onze verrassing lezen we op een aanplakbiljet dat de Luchstrail sinds kort is opgeheven. Vorige week stond het bord ‘In Mai haben wir alle Geburtstag’ er nog en nu is het omgehaald.

Bij Wallegg besluiten we de Wallbachschlucht eens af te dalen. Dat doen we eigenlijk nooit. Andersom is ook best leuk en dankzij alle trappetjes reuze makkelijk.

De laatste episode vandaag: brood afhalen bij de bakker. Eenzaam liggen daar twee broden op een plank. Voor ons! Notenbrood zoals besteld. Thuis hebben we na ruim achtenhalf uur wandelen wel een ijsje verdiend. Dorst, dorst dus ook melk en koffie.

Na een avondmaaltijd om bij te tanken en een belletje naar Paul kunnen we de administratie afhandelen. En daarna: naar bed!

Route op 26 augustus 2026