Dag 4: Steenbokken, steenbokken bij de Fründenhütte
steenbok van dichtbij
Het weer blijft geweldig. Ook vandaag weer een prachtige blauwe lucht bij het opstaan.
Voor ergens in de middag is regen voorspeld, dus we gaan vroeg op pad. Om half 8 sluipen
we naar beneden (in de Hausordnung staat een vriendelijk verzoek aan de Frühaufsteher
om dat te doen!).
Het gras is nog nat van de dauw. Gelukkig hoeven we er maar een kort stukje doorheen,
en dan zijn we al op de asfaltweg naar de Oeschinensee. Nog geen wandelaar te zien, we
worden alleen enkele malen gepasseerd door Zwitsers in een auto. Die zullen naar hun werk
bij de Oeschinensee gaan.
pad naar de Fründenhütte, Oeschinensee in het ochtendlicht
Gedeeltelijk lopen we nog in de bergschaduw. Pas voorbij de aftakking naar de
Doldenhornhütte komt de zon voor het zweet zorgen. Pff. Maar eenmaal bij het meer, krijgen
we weer een stukje door het bos. Eigenlijk is het dan ook veel minder steil, kortom simpel
lekker lopen.
Paul, die zoals altijd voorop loopt, blijft ineens in een bocht staan. Stil ... want kijk,
daar staat zomaar een steenbok op het pad! En dat op nog niet eens 1700 meter hoogte.
Het dier kijkt ons rustig aan. “Wat doen jullie hier?” hoor je hem bijna denken.
De fototoestellen draaien overuren. Zo vaak komt het immers niet voor dat een steenbok
op 3 à 4 meter afstand doodgemoedereerd blijft staan! Als we uiteindelijk toch nog eens
verder willen, springt de steenbok sierlijk weg. Onze dag kan al niet meer stuk.
zo dichtbij ..., zo mooi ...
In gestaag tempo gaat het verder naar boven. Als we de bekende drie bruggetjes voorbij zijn, zien we in de verte onze bekende pauzerots staan ... met een bankje erbij! Dat is nieuw en daar moet natuurlijk gebruik van worden gemaakt.
bruggetje, waterval, pauze op een nieuw bankje, uitzicht op de kam
Verder zien we geen mens. Dat komt niet vaak voor op deze route. Boven 2200
meter komen we hier en daar wat sneeuwveldjes tegen. Het valt allemaal erg mee, het
warme weer heeft zijn werk al goed gedaan. Nog even doorzetten tot aan de hut ...
weer staat Paul stil. Ja, nog eens steenbokken! Deze keer zelfs een hele kudde!! Naderhand
lezen we in de folders van de VVV dat er tegenwoordig zo’n 10 steenbokken in
de buurt van de hut huizen. Waarvan akte.
Het gekke is, je raakt eraan gewend. Gezeten op een rotsblok bij de hut, hebben we
een hele pauze lang uitzicht op de steenbokken. Verdwijnen ze schuw en verschrikt uit
zicht? Welnee. Ze blijven met z’n allen gewoon lekker lui liggen. Het lijkt Artis wel.
Oeschinensee van bovenaf, imposante gletsjer, wat veel steenbokken, en wat zijn ze lui
Na deze toch wel bijzondere pauze gaan we retour. De lucht begint wat dicht te trekken, het mooiste gedeelte van de dag is geweest. Bij de Oeschinensee kijken Hans en Paul nog even hoe het ook alweer ging met steentjes ketsen. Ja, nog net zo leuk als vroeger!
steentjes ketsen zoals vroeger
Iets na 2 uur zijn we op honk. Niet echt veel dorst, niet bijzonder moe. De boodschappenlijst
voor de Coop ligt al klaar. Daar hebben ze gelukkig nog ons favoriete brood, en verder
alle andere spullen van de lijst. Daarna is er lekker tijd om lui wat te lezen of te soezen.
De avondmaaltijd schaft rijst, met kip en ananas. De enorme berg rijst verdwijnt als
sneeuw voor de zon. Ook al eten we deze keer - vanwege de regen - voor het eerst in de keuken.