Dag 8: Ook veel sneeuw bij de Tschingellochtighorn
bij de Engstligengrat
Vroeg uit de veren, we hebben vandaag een flinke tocht voor de boeg: via het
Üschenental naar de Tschingellochtighorn. Altijd mooi daarboven, en hopelijk is
deze tocht al redelijk sneeuwvrij.
De aanloop langs de Kander en via het Üschenental is natuurlijk een makkie. Al blijft
het een flink aantal kilometers! De route wordt opgeleukt met het spotten van twee
overvliegende steenarenden en - ja hoor, het is weer zover - Fanny die uitglijdt op
een glad stuk hout bij de oversteek van een beekje. Nou ja, die broek moest toch bijna
in de was en de stof van hikingbroeken is altijd binnen een uurtje weer droog.
mooie alpenbloemen
Bij Innere Üschene gaan we echt de hoogte in. Ook deze keer is het pad hier zo
onduidelijk aangegeven dat we een beetje aan het dwalen slaan. Gelukkig zien we
op een gegeven moment een rood-witte stok boven het gras uitsteken. Ja, daar zullen
we moeten zijn.
Het pad vinden vormt dan verder geen probleem meer. Het pad belopen is soms wat
lastiger. Het lijkt erop dat sinds de winter nog niet veel gebeurd is aan dit gedeelte,
en dat merk je wel met lopen. Het is goed uitkijken dat we de grip niet verliezen.
een flink eind boven het Üschenental, bijna boven, Tschingellochtighorn in zicht, lastig om over te steken
De Tschingellochtighorn en het graatje ernaartoe komen gestaag dichterbij. Vlak voor de graat ligt een verraderlijk oud sneeuwveld. Het is wel duidelijk dat hier in 2013 nog niet zoveel mensen overheen gegaan zijn! Paul probeert het en krijgt zijn sporen niet goed ingestampt. Rutsch! Dat is voor Hans en Fanny het sein om uit eigen beweging onderlangs te gaan lopen.
Tschingelochtighorn van opzij, op de graat
Zoiets kost tijd en kracht. We zijn dan ook blij wanneer we voorbij de Tschingellochtighorn lunchpauze kunnen nemen (en weer eens een cache). Tot aan de Engstligengrat ziet het er goed uit en het loopt ook prima. Daarna zien we overal sneeuwvelden en -veldjes. Via de Chindbettipass teruggaan lijkt nog niet zo makkelijk. We kiezen dus voor Tälli. Hier ligt nog wel wat sneeuw, maar het zijn allemaal vlakke veldjes.
pauze, bij de Engstligengrat, volop sneeuw
Gaan we daarna nog via het Schwarzgrätli? Ook hier volop sneeuw. Nou, dan wordt
het de makkelijke route via het Üschenental. Die brengt ons een verrassing: vandaag
is de dag dat alle koeien weer naar de hoger gelegen almweiden gaan! We zien er minstens
honderd, en wat een herrie. Voor deze gelegenheid hebben veel koeien namelijk een kingsize
bel om.
Hele families zijn er druk mee om de koeien naar boven te krijgen, van kinderen tot
opa’s en oma’s. En zelfs toeristen worden ingeschakeld! Bij het veerooster
in de weg is het de bedoeling dat de koeien door het hek náást de weg gaan. Een
vriendelijke boerin vraagt of wij dan niet even de weg bij het veerooster kunnen
versperren! Daar staan we dan, nuttig te zijn.
kapot na de winter, een nieuw voorraadje water, gezellig meelopen, wat een enorme bellen!
Uiteindelijk zijn we na 9 uur lopen weer in Kandersteg. Eventjes naar de Coop, kijken of er nu wel grote tabletten melkchocolade zijn. Jawel, verborgen achterin het schap liggen er nog twee!