Dag 10: Prachtige tocht naar de Gspaltenhornhütte
bij de Gspaltenhornhütte
Vroeg op, want we hebben een autoritje en een lange wandeling in de planning. Eerst met de auto naar Kiental, en dan te voet verder naar de Gspaltenhornhütte. Paul kent dit hutje en zijn omgeving nog niet, en daar mist hij eigenlijk wel iets aan!
op pad vanuit Kiental, Tschingelsee
De lucht is stralend helder wanneer we om kwart over 7 vanaf de parkeerplaats in Kiental kunnen afmarcheren. Eerst langs de beek, met enorm veel hekjes die open en dicht moeten. Nergens is de concentratie zo hoog als hier! Het is wel lekker koel lopen, we stijgen ook nog niet zo hard. In minder dan een uur zijn we bij de Tschingelsee en daarna moet er wat meer gewerkt worden.
Hollands molentje?, uitzicht op wat komen gaat
Het Bärenpfad bestaat nog steeds, en dat nemen we maar weer eens naar Golderli. De alpaca’s staan deze keer een wei verderop. Maar wie heeft een echte Hollandse miniatuur-windmolen naast dit Zwitsers bergrestaurant gezet?
regenbuitje in de zon, afslag naar de hut
Daarna lekker lui via Steinenberg naar Gamchi. Dit zijn lengtekilometers, geen
hoogtemeters. Pas bij Gamchi pakken we daarom de eerste pauze. Meer dan tweeënhalf
uur onderweg, dan moet dat toch kunnen.
Hierna volgt het mooiste en leukste deel van de tocht. Nat worden bij de steile
druipende bergwand, steeds mooier uitzicht op de gletsjerwereld om ons heen. Er
komen opvallend weinig mensen van de hut naar beneden maar dat ligt niet aan de
conditie van het pad. Op een paar kleine, goed begaanbare sneeuwveldjes na is het
helemaal in orde. Wel is het pad vanaf de Blüemlisalphütte nog niet open, en ook
het pad vanaf de Sefinenfurgge ziet er niet plezierig uit. Dat scheelt natuurlijk
in het aantal wandelaars.
niet veel sneeuw meer, Gspaltenhornhütte in zicht
Bij de hut hebben we het terras bijna voor ons alleen. Tijd voor thee en koffie, het laatste uit een glas op voet (en geheim van de kok: Nescafé!). Toch smaakt het Paul prima - wat niet weet, wat niet deert.
wat een ijs!, gevouwen steen, dol op zweet, Steinenberg
Na wat foto’s vangen we de terugreis aan. Zoals veel vaker deze vakantie, komen we onderweg wandelaars tegen die willen weten hoe het pad verderop is. “Geen sneeuw?” Het gaat behoorlijk snel. Hoewel Hans het idee heeft dat hij dit jaar minder goed loopt, blijkt thuis dat we exact even lang onderweg zijn geweest als in 2010: 9 uur. Alweer een prachtige wandeldag in de Alpen. Met als beloning natuurlijk een ijsje, een pilsje en een enorm bord met pasta.