Dag 5: Eindelijk naar de Balmhornhütte
Balmhornhütte
Hans gaat het erop wagen. Behept met een beetje hoogtevrees, heeft hij jarenlang niet naar de Balmhornhütte willen lopen. Want in het wandelboekje voor het Berner Oberland staat immers dat er een bijzonder steil stuk in de route zit, plus een pad over een rotswand die behoorlijk naar beneden afloopt. De afspraak is dat Paul niet te ver vooruit zal lopen, zodat we kunnen omkeren wanneer het Hans te gortig wordt.
woeste Kander, veel kikkervisjes, instap huttenpad, denk om je bergschoenen!
klimmen onderweg
Het wordt bijna saai, alweer gaan we met prachtig weer op pad. Eerst te voet langs
de Kander naar het dalstation van de Sunnbuelbahn, daarna omhoog naar Hotel Waldhaus.
In de buurt van de Chlus wordt druk gewerkt. Het wandelaarsbruggetje dat in 2010 net
nieuw was, wordt alweer vervangen. Veel dingen in Zwitserland overleven de winter niet
ongeschonden!
Na een stukje door het Gasterental - met jonge dikkopjes in het ondiepe water van de beek -
komen we bij het begin van het huttenpad. Daar gaan we dan! Ooit liepen we met z’n
vieren al een stukje, tot aan het punt waarop het wel erg steil werd, en er erg veel
laddertjes en treetjes bedwongen moesten worden.
er smelt heel wat weg, uitzicht op het Gasterental
Op dat punt (en ook verderop) is het nodige werk verricht. Keurige staalkabels om
je aan vast te houden, en treden die er beslist betrouwbaar en begaanbaar uitzien. We
lopen dus door, of liever, klimmen door. Want het is wel steil!
Na een paar honderd hoogtemeters staat er een splinternieuwe bank. Tijd voor thee!
Daarna blijkt het steilste stuk achter de rug. De aflopende wand met het smalle pad -
vanaf beneden kun je nauwelijks zien dat hier een pad loopt! - ziet er van dichtbij
behoorlijk beter uit. Ook hier staalkabels. Wel doorlopen, want er is steenslaggevaar.
pauze bij de hut, wat een ijs!
Het laatste stuk gaat van een leien dakje. De Balmhornhütte is al vanaf ver te zien, en het pad ernaartoe ziet er echt niet zo lastig meer uit. Zodoende zijn we al vóór 11 uur bij de hut. Lekker in de zon een boterham eten, met thee en koffie erbij. Verder is er niemand te zien. Wat een rust, wat een mooie omgeving.
dat loopt steil af, en ook hier steil naar beneden
Bij de hut ligt tegenwoordig een cache. Nadat die gelogd is, moeten we weer naar beneden. Ook dat valt eigenlijk best mee. De treetjes lijken ervoor gemaakt om soepel te kunnen afdalen. Tevreden kunnen we gaan pauzeren op het bankje bij de instap van het huttenpad. Wat vindt Hans daar? Ongelofelijk: een schoonmaakborsteltje voor een scheerapparaat, toevallig precies het model dat hij thuis is kwijtgeraakt! Wat een mazzel ...
daar liepen we ergens, kalfjes bij Waldhaus, door de Chlus, karakteristieke brug in het dal
Al met al een perfecte tocht, en ruim op tijd thuis om op het balkon in de zon een ijsje te eten. Tot onze verbazing gaat het rond 3 uur regenen! Dat was niet voorspeld, maar och wat maakt het uit wanneer je na een mooie tocht weer op honk bent. Niet echt moe, nemen we ons voor om morgen naar de Blüemlisalphütte te gaan (als het weer wil meewerken, natuurlijk).