Dag 7: Helemaal alleen op de Jegertosse
op de Jegertosse
Zo’n mooie eerste week hebben we nog nooit gehad: iedere dag prachtig wandelweer!
We moeten af en toe een dagje wat kalmer aan doen - en bovendien moeten er af en toe
(behoorlijk wat) boodschappen gedaan worden. Daarom vandaag een wat rustiger tochtje,
de mooie route naar de Jegertosse.
Echt heel vroeg op pad hoeven we dus niet, maar toch maken we het niet te laat. Het is
immers heerlijk om een groot deel van de stijging in de bergschaduw te kunnen maken.
net een oerwoud, koeien op de Fisialp
En dat lukt. Om 8 uur op pad, en tot aan het boerderijtje op de Fisialp hebben we nauwelijks
de zon op onze bol. Sowieso is dit natuurlijk niet zo’n enorm zonnig stuk. Het pad
is niet voor niets zo nat en modderig. Bij de almweide zijn de broekspijpen behoorlijk
vochtig van alle overhangende planten (en hadden we via Schleifen gelopen, dan was het
waarschijnlijk nattigheid in het kwadraat geweest).
Een welverdiende pauze, nu wel in de zon. De koeien van de Fisialp komen nieuwsgierig een
kijkje nemen. Dat is voor te stellen. Zoveel gebeurt hier niet, dit pad is zelden druk. Na
de pauze is het even zoeken naar het juiste vervolg richting de Jegertosse. De GPS moet eraan
te pas komen om de rood-witte markeringen te vinden. Wanneer we eenmaal op het goede pad zijn
gaat het snel. Fisi-Schafberg wordt in een mum bereikt, en daarna is het nog maar een stukje
naar de Jegertosse.
uitzicht, Kandersteg onder ons, bij Fisi-Schafberg
Helemaal alleen op de wereld, omringd door prachtige bergen en een bloemenzee. Dit is super genieten. Van alle plekjes die we in het Berner Oberland graag bezoeken, is dit wel de plek waar je geneigd bent om het langst te blijven hangen. Komt het door de omgeving, of door de rust? Feit is wel, dat we hier in alle jaren dat we er naartoe gelopen zijn, zelden mensen zijn tegengekomen. En dan blijft ‘jouw’ plekje dus ‘jouw’ plek!
uitzicht op Altels, lekker uitrusten, huislook, daar is de Oeschinensee weer
Na brood, thee/koffie, koek en water sjorren we de rugzakken toch maar weer op. Immers, de terugweg via het Felsenpfad is ook leuk! En ook daar zien we geen mens. Midden in een toeristische streek, meer dan 5 uur wandelen zonder iemand tegen te komen! Pas na een pauze aan het pad vanaf de Doldenhornhütte komen we tekenen van leven tegen. Maar ja, dan zitten we al bijna aan het grote pad naar de Oeschinensee. Waar we overigens iemand tegenkomen met een schoothondje in een draagzak! Het moet niet gekker worden ...
laddertje op het Felsenpfad, eventjes steil naar beneden
Netjes tegen half 3 zijn we in Chalet Heimelig. Het boodschappenlijstje ligt al klaar, de plicht roept onverbiddelijk. Op chocolade na, hebben ze in de Coop alles wat we nodig hebben. We kunnen weer eten en drinken, althans tot maandag.