Dag 9: Monstertocht over de Chindbettipass
op de Engstligengrat
Er is een prachtige dag voorspeld, voorlopig de laatste. Dan zullen we eens flink tekeer gaan, we kunnen/moeten de twee dagen daarna toch rustig aan doen. Om half 7 eruit, iets na 7 uur bepakt en bezakt aan de wandel. Het is inderdaad een prachtige ochtend, wel wat aan de warme kant.
’t is echt een murmeltier, dol op zout
Maar dat is voorlopig nog geen groot probleem. De tocht naar de Engstligengrat en Rote Chumme zit in de planning en dat betekent lopen in de bergschaduw tot waarschijnlijk ver in het Üschinental. Bovendien staat er een flinke föhn, die voor een beetje verkoeling zorgt. Na het standaard pad langs de beek naar het Scout Centre komen de eerste hoogtemeters. Door bos en wei klimmen we naar Äussere Üschine. Onderweg scoren we zowaar een murmeltier! Een koe - een van die leuke lichtbruine - profiteert van ons voorbijgaan en geeft Fanny een flinke lik. Mmm, zout zonder zonnebrandcreme!
kaartcheck, echt Zwitsers, fraaie rotspartijen. bijna boven
Die zonnebrandcreme zetten we er dik op in de eerste pauze. Dadelijk komen de hoogtemeters in de volle zon, en we zitten al behoorlijk hoog. Op de mueslireep en de thee halen we het tot nét voor de pas. Dichtbij een watervalletje smeren we de eerste boterhammen. Het uitzicht is weer formidabel en we zijn tot nu toe geen mens tegengekomen.
pauze, Engstligengrat, Tschingellochtighorn, Engstligental
naar de Tschingellochtighorn, bergkristal, wat een uitzicht, even door de sneeuw
Dat verandert zodra we op de Engstligengrat zijn. Dit is een populaire plek voor wandelaars vanuit Adelboden. Het is niet zo erg dat er files zijn, maar het alleen-op-de-wereldgevoel zijn we kwijt. Onderlangs de Tschingellochtighorn lopen we door naar de Chindbettipass. Hier mogen we voor het eerst in deze vakantie door de sneeuw lopen. De ‘rotskabouter’ staat er nog!
sneeuwveld, rotskabouter
Het is iets na 12 uur, mooi op schema. Omdat de tocht lang is, stellen we de tweede lunchpauze zover mogelijk uit. Naar beneden, smeltwaterriviertje oversteken, weer naar boven richting Rote Chumme. Waar het pad richting Schwarzgrätli zich afsplitst, is het echt tijd voor extra energie. Daarmee bereiken we kort daarna de Rote Chumme. Ineens heb je hier een fraai uitzicht over de Daubensee.
vanaf de Rote Chumme, Daubensee
Daar gaan we vandaag toch niet meer naartoe, de route is lang genoeg zo. De steile afdaling naar Schwarenbach betekent doorzetten. Het duurt lang voordat we na een bocht een glimp van het hotel beneden ons opvangen. Het scheelt dat je er dan al redelijk dichtbij bent. Verrassing onderweg: verschillende hagedisjes die over het pad schieten.
Schwarenbach in zicht, dorst!
Eén van de leuke kanten van bergwandelen is, dat je zo enorm kunt genieten van simpele dingen. In het geval van Schwarenbach is dat een openbare waterkraan waar het heerlijkste koude water ter wereld uit lijkt te komen. We vullen onze vochtvoorraad eens goed aan, want we zijn er nog lang niet. Bovendien: hoe lager je komt, des te warmer gaat het worden.
Op de Spittelmatte eten we onze derde lunch. Nu gaan we door tot het gaatje. Eerst naar Stock (opnieuw een waterbak!) via het Stierenbergli, daarna naar Eggenschwand naar beneden en tot slot de lange, lange weg naar Kandersteg. Puhpuh, en toch iets na half 6 aan de eindstreep! We eten simpel maar lekker: Surinaamse sardines met rijst en doperwten. Binnen een half uur aan tafel. O, wat is dat biertje lekker.