Dag 5: Onderlangs bij de Lobhörner
Lobhörner gezien vanaf de Lobhornhütte
Woensdag zou regenachtig beginnen en daarna veel beter eindigen. Een ideale dag dus om de voorraden eens goed op peil te brengen. Om 9 uur staan we in de Migros in Wilderswil, met een lijst om weer tot maandag vooruit te kunnen. Alles kunnen we vinden, behalve een fles echte Zwitserse (Thomy) slasaus. Die halen we bij de Coop in Lauterbrunnen, en daarna kunnen we op pad. Het is al 10 uur maar we nemen aan dat we het beste deel van de dag voor ons hebben.
Vandaag staat de Lobhornhütte in de planning. Een prachtige route waarbij we vorig jaar overvallen werden door noodweer. Dit jaar willen we wel eens weten hoe het uitzicht bij de hut is. We starten stevig, meteen vanaf huis omhoog en richting Isenfluh. Het wordt steiler en steiler. Het eerste stuk over de weg is goed te doen, het stuk door het bos naar Sprissenweid is al wat lastiger, en op het laatste stuk door het bos kunnen we echt onze tanden stukbijten. Wat is het hier vochtig! De plantengroei is weelderig en reikt bijna tot onze middel. Het (voornamelijk) fluitenkruid heeft een paar uur geleden nog een mals buitje regen gehad en zorgt ervoor dat ook wij tot aan de heupen nat worden. Onze voeten kunnen we nauwelijks zien en dat is best lastig met de glibberige ondergrond.
struinen in de bush, gaatje in de wolken, Sulsbach, menhir
Uiteindelijk komen we uit op een breder pad en hebben we meteen voor een tijdje het stijgen achter de rug. Het eerste het beste bankje nodigt uit tot een kop thee, en daarna kunnen we op ons gemak naar Sausläger lopen. Ook hier modder, en bovendien kort erna wat regen op weg naar Kuhboden. Het valt allemaal best mee. De Sulsbach ziet er nog steeds schattig uit. In het midden van de wei ligt een enorme kei die ons eigenlijk nooit zo opgevallen was. Maar nu staat er een bord bij, en blijkt de kei een menhir-achtig iets te zijn wat hier door een Keltische stam is achtergelaten. Obelix in optima forma!
Het laatste stuk naar de Lobhornhütte glijdt voorbij. Nee hè, net als we er bijna zijn begint het weer te regenen! Hoe moet dat nu met het uitzicht? Het zijn maar korte buitjes vandaag en als we na een kop thee in de hut weer op pad willen gaan is het droog, en zijn bovendien de wolken gedeeltelijk weggewaaid. Het uitzicht is dus prachtig, en wat ook geweldig is is de bloemenpracht rond de hut.
altijd mooi, gentianen, Lobhornhütte, Sulssee
Het lopen gaat prima, en we besluiten er nog een extra ommetje richting Lobhörner aan vast te plakken. Dit stuk is echt een verrassing. Eerst een pad het Saustal in, met mooie vergezichten. Dan een afdaling langs de Gantbach die het waard is om ingelijst te worden. Twee keer moeten we de flinke beek oversteken, op plekken zonder brug. Dat zijn de krenten in de pap (vooropgesteld natuurlijk dat het lukt om met droge voeten over te steken, en ja, dat hebben we voor elkaar gekregen). Uiteindelijk komen we weer bij de Sausbach en naderen de huizen van Sausläger. Koeien, schapen en geiten met bellen waren ons al bekend. Hier lopen echter ook kippen met belletjes rond! Alleen de varkens mogen zonder.
lastige oversteek, on top of the world, intigrerend piekje, kip ik hoor je!
Inmiddels is het na 5 uur, en we zijn nog lang niet thuis. Bovendien gaan we omlopen, want dat kleddernatte pad van vanochtend willen we niet volgen bij de afdaling. Het wordt even doorzetten. Tot aan Grütschalp kunnen we onze voeten nog neerzetten zonder veel na te denken, daarna moeten we ons concentreren om niet uit te glijden. Ook hier is het pad modderig. Maar dan ineens zien we in de verte Lauterbrunnen en ook ons vakantiehuis. Net voor 7 uur thuis, we rammelen maar hebben een geweldige wandeldag achter de rug.