Dag 10: Naar de top van de Schilthorn
alle toppen op ooghoogte!
Vroeg uit de veren, vandaag moet het gebeuren: onze tocht naar de Schilthorn. Om kwart voor 7 trekken we de deur van ons vakantiehuis achter ons dicht en gaan op pad. De zon verschuilt zich acher de wolken maar die zitten hoog. Alle bergtoppen rondom zijn zichtbaar. Eigenlijk is dit ideaal ochtendweer. Het stijgen is lang niet zo’n vermoeiende bezigheid als je in de schaduw kunt lopen. Heel voorspoedig komen we al vóór half 9 in Mürren aan.
Na de eerste pauze wandelen we door naar Allmendhubel. Een week geleden waren we ook al hier maar toen was van de omringende bergen niets te zien. Nu is het uitzicht prachtig. We slaan af naar de Schilthornhütte. Poeh, wat een klim. Een breed steil grindpad dat eindeloos heen en weer slingert. Het dal waar we doorheen lopen is tamelijk nauw, zonder echt leuke uitzichten. Kortom, dit is even afzien. Maar dan ineens klimmen we over de kam en ligt de Schilthornhütte recht voor ons, veel sneller dan verwacht.
boven Mürren, hut in de verte, Schilthornhütte, rotskopje
Even een paar foto’s, geen thee want we willen nog verder. Het handige van deze tocht is dat we overal af kunnen slaan. We kunnen stoppen bij de Schilthornhütte, bij de Grausee, of doorgaan naar de Schilthorn zelf. Het gebruikelijke pad vanaf de hut richting Schilthorn blijkt afgesloten te zijn wegens steenslaggevaar. Er is een omleiding uitgezet door het Engital die gelukkig niet neerkomt op een heel grote omweg. We stappen stevig door - zelfs de sneeuwveldjes onderweg nemen we in tempo - en staan behoorlijk snel boven de Grausee. Aha, al op 2600 m! In de (nabije) verte is het draaiende restaurant op de top van de Schilthorn goed zichtbaar. We kijken elkaar aan en weten: dit gaan we halen!
steeds mooier uitzicht, al op 2600 meter!, de laatste graat, aankomst!, bij het restaurant, en ook nog even binnen
Het laatste stuk valt daarna best mee. Bijna op de top wandelen we over een smalle graat met aan beide kanten een formidabel uitzicht. Mooier kan het gewoon niet. Om kwart over 12 kunnen we aanschuiven bij de grote massa toeristen in de buurt van het restaurant. Ongelofelijk, wat is het hier geweldig! Ook al moeten we aan het eind van de middag op onze knieën naar ons vakantiehuis, deze dag is nu al om in te lijsten.
Thunersee, tussenstation Birg
Na uitgebreid kijken en fotograferen, loggen we even de cache Im Auftrag ihrer Majestät ---> zero zero seven die hier ligt. Deze plek is te bijzonder om hem over te slaan. Daarna een boterhammetje en ja, dan moet het gebeuren: het héle eind ook weer naar beneden. Gelukkig hoeven we niet helemaal dezelfde weg terug te nemen. Bij de Grausee kunnen we afslaan en verder door het Schilttal lopen. We horen murmeltiere fluiten maar zien ze niet. Dit is helaas geen wildrijke vakantie (zelfs alpensalamanders hebben we slechts op één dag gezien).
zeldzaam verbodsbord, Grausee, op de afdaling, sneeuw en ijs in overvloed
Al vóór het gehucht belanden we op een hoogtepad, een weldaad voor onze vermoeide benen. Nadat we bij een drinkbak de waterflessen tot aan de rand toe hebben bijgevuld besluiten we dat pad verder over de alm te volgen. Het is dan wel iets langer lopen naar Mürren maar dat hebben we er wel voor over. Mürren komt uiteindelijk behoorlijk snel in zicht. Het lijkt bijna het einde van de tocht maar dat is bedrieglijk. Vanaf hier moeten we namelijk nog meer dan 800 meter naar beneden! En dat kost de nodige kracht. Eindelijk, om kwart over 5 staan we weer op ons eigen stoepje. De rest van de dag kunnen we besteden aan bij-eten en bij-drinken. Met een zeer brede glimlach op ons gezicht.