Dag 7: Langs de Trümmelbach naar Eigergletscher
op station Eigergletscher
Een droge dag, maar als om 6 uur de wekker gaat zit alles verborgen achter wolken. We blijven nog maar even liggen en kijk: een uurtje later ziet het er al wat beter uit. Gauw ontbijten, inpakken en opladen, en dan kunnen we om half 8 van start voor een tocht naar Grindelwald. We lopen eerst naar Trümmelbach om daar het steile maar mooie pad naar Preech te nemen. De plek waar de Trümmelbach een diepe kloof in de bergwand heeft uitgesleten is iedere keer opnieuw indrukwekkend.
Pas voorbij Preech hebben we onze eerste pauze nodig. Dan zijn er alweer twee wandeluren achter de rug en kunnen we recht tegenover ons Mürren zien liggen. Al snel komen we daarna in de ‘bewoonde wereld’. Zowaar, een stuk asfaltweg richting Wengernalp. We kunnen natuurlijk de standaardroute naar Wengernalp en de Kleine Scheidegg nemen maar omdat we vandaag door willen stijgen naar Station Eigergletscher kunnen we ook de drukte mijden en via Biglenalp rechtstreeks omhoog gaan. Dat doen we dus.
in het ochtendlicht, brug over de Trümmelbach, gletsjer van dichtbij, gentianen
Het stuk naar Biglenalp is inderdaad heerlijk rustig. De kilometers schieten voorbij, de hoogtemeters niet. Na een uur wandelen (en klimmen/dalen) zijn we precies even hoog als daarvoor. Pas na Biglenalp komt er schot in. Als we eenmaal voorbij de afslag richting Kleine Scheidegg zijn wordt het menens. Behoorlijk steil loopt het pad over de alm en vervolgens over een morenewal naar het station toe. Zo af en toe prikt de zon door de wolken en zijn ook eventjes de hoge toppen te zien. Dat is weer eens iets anders dan een strakblauwe lucht en levert ook best mooie foto’s op.
Na een welverdiende pauze bij Station Eigergletscher komt de afdaling in zicht. Een sentimental journey, de Eigertrail! Ongeveer tien jaar geleden (toen we met de kinderen in Grindelwald op vakantie waren) hebben we dit pad voor het laatst gelopen. In onze herinnering is het een behoorlijk makkelijke afdaling en dat klopt nog steeds. Vandaag is het bovendien niet druk en dat maakt dat we heerlijk ontspannen kunnen lopen. Alleen bij de talloze sneeuwveldjes is het even oppassen.
St. Barbara, mooi spitsje, sneeuwveld, Eigertrail
Aan het eind van de Eigertrail staan we voor de keuze: via Alpiglen terug over via Boneren? We lopen via Boneren (terwijl achteraf blijkt dat we eigenlijk allebei liever de kortere afdaling via Alpiglen hadden gedaan ...). Nog meer jeugdherinneringen dus. Het pad bij Boneren liepen we altijd omhoog, omdat er een stalen ladder op de route zit. Indertijd een spannende passage met de (kleine) kinderen! Nu dalen we af en merken dat het pad behoorlijk golft. Regelmatig een klimmetje dus en dat is, wanneer er al ruim zeven wandeluren op zitten, geen onverdeeld genoegen.
bekend stukje Grindelwald, bij Boneren, steil hè, met de trein naar huis
Uiteindelijk komen we na 5 uur pas in Grindelwald aan. Eerst in de Migros gevulde koeken
kopen, om de geeuwhonger te verdrijven. Het zal nog even duren voor we aan tafel kunnen!
Daarna op weg naar het station, waar de goede trein al klaar staat. Bij het loket staan
we te trappelen van ongeduld. Precies op tijd kunnen we met de kaartjes in de hand
het perron op rennen. En ja, het lukt nog om naar binnen te schieten!
Nu zijn de goden
met ons, de aansluiting in Zweilütschinen is prima en om 6 uur staan we weer in ons eigen
vakantiedorp. Het laatste klimmetje naar het vakantiehuis ... een flink bord eten gaat er
nu wel in.