Dag 5: Wandelen en een vuurtje

Minas da Fier

Een prachtig helder begin van de dag, we zouden bijna niet anders meer weten. Opstaan, ontbijten, rugzak inpakken. Ook vandaag een tocht waarover is nagedacht. We gaan de Val Tisch in, een flink stuk over een alpweg en aan het eind - voor wie nog puf heeft - een wat steiler klimmetje naar het meertje Minas da Fier op ongeveer 2400 meter.

naar Alp da Tisch, koeien

Het grootste deel van de route naar Sagliaz hebben we gisteren al in omgekeerde richting gelopen. Het schiet goed op. Voor we het weten hebben we het bekende stuk al gehad. In het bos langs de alpweg wordt momenteel gekapt. Vandaag niet, want het is zondag. Maar de geur van vers gekapt en geschild hout hangt nog in de lucht.

We naderen Alp da Tisch. Hier staan nog koeien in de wei, eigenlijk de eerste keer deze vakantie dat we dit zo hoog zien. Loom staren talloze koeienogen ons aan. Nog even, en ze zullen naar beneden moeten.
Wij willen verder naar boven maar Helga vertrouwt haar geblesseerde voet niet voldoende. Ze blijft liever een beetje luieren op deze hoogte. Dus spreken we een ontmoetingspunt af, en daarna stijgen Hans en Fanny verder.

langs de beek, uitzicht

Het pad is nu wat steiler. Binnen de kortste keren staan we 200 hoogtemeters verder. Met uitzicht op het einde van het dal eten we een boterham. Wat een stilte. Daarna staan er nog 200 hoogtemeters op het program tot aan het meertje. We lopen nu langs de beek, een leuk pad en het gaat redelijk makkelijk.

Bij het meer moeten natuurlijk foto’s gemaakt worden. Plotseling horen we waarschuwend gefluit. Hé, murmeltiere! Ja hoor, na wat speuren zien we er drie. Zoiets is toch de kers op de taart.

in de buurt van Minas da Fier

Zelfs over het steilste stuk van het pad gaat het afdalen daarna snel. Weinig grote keien, nauwelijks losliggende kiezels of modder. Eenmaal op de alpweg gaat het nog sneller. Het bankje waar we ’s morgens onze eerste pauze hadden komt al in zicht, en Helga zit erop. Met z’n drieën houden we een korte pauze, en dan dalen we naar Bergün af. Telkens weer zien we hierbij grote of kleine sprinkhanen op of over het pad springen. Sommige soorten halen per sprong wel een meter, en er zijn er ook die in de sprong hun vleugels uitvouwen en verder vliegen.

geen murmeltier hoor, op weg naar Sagliaz

Vlakbij Bergün realiseren we ons dat het fruit onaangeroerd in de rugzak zit. Goed, een laatste pauze dan. Bij het Kurhaus pikken we een speeltuinbank in. Een mooie gelegenheid om even te schommelen! En dan weeeer dezelfde laatste loodjes naar Latsch.

vakantietraditie!

Het weer is fantastisch gebleven. Eigenlijk is het een geweldige dag om een vuurtje te stoken ... Bem weet een mooi gelegen Feuerstelle in de buurt en gaat kijken of die vrij is. Al snel komt het verlossende telefoontje: ja hoor, plaats voor ons en het vuur brandt al. Dus volgen Helga, Fanny en Hans met de proviand. Worstjes, brood met kaas, sla, maïskolven en perziken op sap. Keus genoeg voor iedereen en hoewel het soms moeite kost om het eten gaar te krijgen (we hebben het huis binnenstebuiten gekeerd voor aluminiumfolie om de maïskolven in te wikkelen, maar niets gevonden) smaakt het heerlijk. Een perfect einde van een prachtige zondag.

Route op 28 september 2014