Dag 9: Gouwe ouwe Eigertrail

Eiger in de zon

We hebben best lekker geslapen in onze nieuwe bedden! Om 7 uur ziet de lucht er buiten fantastisch uit, geen wolkje te bekennen. We gaan vandaag een gouwe ouwe doen: via Alpiglen en Kleine Scheidegg naar Station Eigergletscher en dan via de Eigertrail terug. Bij elkaar een aardig forse klim maar we kunnen natuurlijk ook stoppen bij Kleine Scheidegg als het teveel van het goede is.

het begin van een prachtige dag

Eerst naar beneden, naar Grindelwald Grund waar we de beek over moeten steken. Vervolgens gaat het best steil omhoog, het valt tegen en aan het stuk naar Brandegg lijkt geen einde te komen. Maar het lukt, en van Brandegg naar Alpiglen is het heel wat makkelijker. Het idee dat je daar halverwege bent helpt natuurlijk ook.

mooie bergahorn, welverdiende pauze

Net buiten Alpiglen tanken we bij. Koek, brood en thee moeten de motor aan de gang houden. Precies zoals we het ons herinneren, is het pad naar Kleine Scheidegg een makkie. Rond 11 uur zijn we er al en dat is heel behoorlijk. De treintjes naar het Jungfraujoch rijden af en aan. Veel mensen stappen wel uit maar blijven vervolgens rond het station hangen. Even erbuiten, bijvoorbeeld op het grasdak van de treinwerkplaats, zie je niemand meer. Een ideale plek voor een pauze. Zo mooi als we nu Eiger, Mönch en Jungfrau voor ons zien hebben we zelden meegemaakt! Dit is puur genieten.

drukte bij Kleine Scheidegg

Met de energie weer op peil durven we de laatste hoogtemeters naar Eigergletscher best aan. Het gaat soepel en ineens zien we het stationsgebouw alweer boven ons: we zijn er bijna. Speciaal voor toeristen is er een brok rots geplaatst met wat touwen eraan. Een houten paal ervoor met een uitsparing voor het fototoestel, het is duidelijk: als je hier de touwen vastpakt kun je op de foto gezet worden alsof je de Eiger beklimt. In gedachten zien we het de Japanners al doen ...

Eigergletscher, pauze, steenbreek, Eiger nordwand

Iets voorbij het station start de Eigertrail, het wandelpad langs de voet van de Eiger. Eerst een bammetje, luxe op het terras van de in dit seizoen verlaten skischool. Op het pad is het druk. Maar dat wisten we eigenlijk wel, dit pad is al jaren erg populair. En met reden, want de Eiger komt hier enorm indrukwekkend over. Helaas is het in de herfst zo dat het pad weinig zon meer krijgt. Tja, dat kun je zo hebben. Verschillende keren stoppen we even om te speuren naar de ramen van de treintunnel. Ze zouden goed moeten opvallen. Toch kost het wel vijf pogingen voordat Hans ze ontdekt.

herfstsfeer, dat gaat er wel in!

Na bijna 2 uur lopen komt Alpiglen in zicht. En zowaar, het pad komt uit de bergschaduw. Even fruitpauze en dan op ons gemak terug naar huis. Wauw, wat een mooie wandeling! Bij het appartement staan onze tuinstoelen uitnodigend in de zon. Ha, kopje thee erbij en de dag kan helemaal niet meer stuk.
Voor het avondeten staat kip met ananas op het menu. De hoeveelheid rijst is daarbij altijd lastig af te schatten en valt doorgaans te ruim uit. Ook nu weer maar we weten er wel raad mee na zo’n wandeldag.

Route op 2 oktober 2014