Dag 11: Top, de Glecksteinhütte!

Glecksteinhütte

Vroeg uit de veren, want we willen op tijd beginnen aan onze tocht naar de Glecksteinhütte. De auto mag een dagje uit, helemaal naar de parkeerplaats bij Hotel Wetterhorn. Dat scheelt 200 hoogtemeters maar vooral heel veel kilometers langs de hoofdweg van het dorp. Om half 8 precies kunnen we van start.

oude cabine van de Wetterhornbahn, richting hut

Meteen vanaf de parkeerplaats gaat het flink omhoog door de weilanden. Een paar keer heen en weer over de beek, en dan komen we bij een klein sneeuwveldje uit waar het echt gaat beginnen. Al na korte tijd treffen we een passage aan waar een touw in de wand vastzit. En nog een, en nog een. Aan de dalkant loopt het terrein zeer steil af. We kijken elkaar eens aan: doorgaan of niet? We wagen het erop.

koeienogen, bijna boven

Aan de passages met touw lijkt geen einde te komen. Tussen de touwen in zitten trouwens soms stukken pad waar een touw ook niet misstaan zou hebben. Maar dan ineens houden de touwen op. We zijn de bocht om, en hier valt de wand veel minder steil af. Beneden ons is nog de ruïne van het vroegere bergstation van de Wetterhornbahn zichtbaar. Het pad dat we moeten gaan volgen zien we ver voor ons doorlopen. Dat moet gaan lukken. Tijd voor pauze!

Met nieuwe kracht gaan we verder. Aan het eind van het dal is de gletsjer al goed te zien en op een gegeven moment zien we ook de Glecksteinhütte boven ons liggen. Het is nog zo’n 250 hoogtemeters maar de vaart zit erin, dit gaat lukken.

rondom de Glecksteinhütte

Met nog wat touwen en ijzeren buizen op het eind komen we vóór 11 uur heelhuids bij de hut aan. Het is er rustig en het uitzicht is fenomenaal. Helaas geen steenbokken, alleen alpenkauwen. Zo op onze laatste vakantiedag hebben we wel iets extra’s verdiend. Bij de thee bestellen we daarom twee nussgipfel, vers uit de oven. Wat een vakantiegevoel. Gesterkt zoeken we de cache die dicht bij de hut ligt. Onderweg lagen er ook een paar, maar je kunt toch niet blijven stoppen! Deze plek is echter speciaal genoeg om onze krabbel te zetten.

Grindelwald in de diepte, sneeuw op de bergtoppen

Terug naar beneden. Er komt ons het nodige volk tegemoet. Vanavond zal de hut vast goed bezet zijn. Net voor het touwengedeelte had Hans op de heenweg een nisje gezien, ideaal om te pauzeren. Het is zowaar vrij! Even goed uitrusten, eten en drinken voor wat komen gaat. Fototoestellen etc. gaan in de rugzak zodat we geen rare uitsteeksels hebben. En dan gaan we voor de tweede keer langs alle touwen, maar nu omlaag. Eigenlijk valt het mee. Er zijn niet veel tegenliggers en de ondergrond is goed droog. Toch zijn we blij wanneer we ons sneeuwveldje weer zien.

waar loopt het pad?, in het Alpenvogelpark

Voor de rest van de terugweg gaan we eerst richting Grote Scheidegg-weg en dalen dan op ons gemak over de asfaltweg af. Heerlijk, lopen zonder te hoeven kijken waar je je voeten neerzet. Op een bankje eten we het fruit dat nog in de rugzak zit. Onderweg komen we langs het Alpenvogelpark waar we vroeger al eens zijn geweest. Je mag er gratis in om de raven, uilen en andere vogels te bekijken. Vooral de uilen zitten er statig bij en staren ons nieuwsgierig aan.

Daarna nog een klein stukje tot aan de parkeerplaats. Met precies 7 uren op de klok staan we weer bij de auto. Wat kan eens mens tevreden zijn! Thuis hebben we nog zon op het terras en genieten na van de tocht. Een geweldige afsluiting van een geweldige vakantie.

Route op 4 oktober 2014