Dag 1: Parapluvriendelijk naar Wengen
onder een mooie bergahorn
Wat is de laatste dag voordat we op pad gaan toch een vervelende dag. Poetsen, opruimen, sjouwen, inpakken. Het is dat de Zwitserlandvakantie zelf zo leuk is ...
Maar aan alles komt een eind. Klokslag zes uur zitten we in een schoon huis, met een lege wasmand en koelkast, en een volle afvalbak. Endlich Mal Ferien! Daarna een paar uurtjes slapen, tot om 1 uur de wekker gaat. Paul en Karin zwaaien ons uit, gezellig!
Het is te merken dat het vakantieseizoen aan het opschieten is. Het is rustig op de snelwegen en ook bij de stops. Wel opvallend, hoe bij alle Nederlandse auto’s de inzittenden op hun zelf meegebrachte broodjes staan te kauwen, terwijl de Duitsers hun heil in het wegrestaurant zoeken. Ja, ook wij zijn van die echte zuinige Hollanders die dubbel genieten. Van ons brood én van de gedachte dat het goedkoop is.
In Bruchsal, toch al jaren een vaste pauzeplek, komen we erachter dat je hier lekker om het nabijgelegen meertje kunt wandelen. Jammer dat er zoveel zwerfvuil ligt want verder is het een leuk rondje.
Om kwart voor 9, zonder maar een drup van de voorspelde regen gezien te hebben, passeren we de Zwitserse grens. Keurig op tijd. Het wordt saai, ook in Zwitserland geen tegenslagen of files. Iets na 11 uur zijn we in Wilderswil, klaar voor de boodschappenronde door de Migros. En passant testen we even uit of we hier inderdaad de gratis Wifi kunnen gebruiken. Jawel, we kunnen op weeronline kijken en op het versturen van een mail volgt geen foutmelding. Nu nog horen of Paul en Karin ’m gekregen hebben! Als het gelukt is, kunnen we deze vakantie internetten en boodschappen doen vaker combineren. Bärgheim is een ideaal onderkomen maar wel zonder internet.
Zelfs inclusief mailen zijn we om 12 uur in Lauterbrunnen. Het huisje is al schoon, Frau Müller heeft flink doorgewerkt. Na een gezellig praatje, met haar jongste Grosskind op de arm, gaan we gauw uitladen. Het is immers nog droog en daar moet je van profiteren. Omdat de weersvoorspelling niet geweldig is, plannen we een korte tocht naar Wengen. Parapluvriendelijk en toch heerlijk even uitwaaien.
pauze in het station, dat rijdt gewoon door
De regen komt, daar hadden we - gezien de Zwitserse precisie - niet aan hoeven twijfelen. Al ver voor ‘Ons kronkelhonk’ (waar niet meer de familie Appel woont) is een paraplu echt nodig. In Wengen kiezen we een bank onder de stationsoverkapping. Ook die banken worden nauwlettend door mussen in de gaten gehouden. En ja, ze lusten ook maisbolletjes.
Nu de rugzakken toch bijna leeg zijn kunnen we bij de Coop meteen wel een fles Thomy kopen. Daarmee is de boodschappenronde compleet. Nog steeds onder de paraplu, willen we vanuit Wengen met een bochtje naar het noorden terug naar huis. We komen niet precies op het pad dat we in gedachten hadden maar genieten toch wel.
Na 3 uur wandelen zijn we weer op honk. Thee, een hete douche en dan lekker nasi van thuis. Hoe tevreden kun je zijn?