Dag 9: Langs de Trümmelbach
uitzicht bij Stalden
In de middag is regen voorspeld maar de dag zou nog mooi moeten beginnen. Half 7 op dus, voor het tochtje langs de Trümmelbach en Preech. Daarna laten we het van het weer afhangen.
nog 66 meter tot?, onderaan het Trümmelbachpad
De dag gaat in ieder geval prima van start. Een paar wolken en verder veel blauw aan de hemel. Daar gaan we lekker van profiteren.
Eerst het wandelstuk naar de Trümmelbachfälle. Hier wordt al gewerkt. Met een bezem worden de witte strepen die de parkeervakken aangeven, ontdaan van het grind dat er in de loop van de vorige dag overheen gereden is. Zwitserse perfectie! Een klein stukje verder start het pad dat meteen steil omhoog gaat. Touwen in de wand, goed opletten waar je je voeten zet want sommige stenen zijn glad. Dit pad is niet voor niets ‘nur für geübte Wanderer’.
Trümmelbach
Op een gegeven moment vlakt het af, en moeten we naar beneden voor het bruggetje over de Trümmelbach. We zijn er al zo vaak geweest en nog altijd is het hier even indrukwekkend. Het geraas waarmee de watermassa zich in de diepte stort, de grote kloof die onder de brug uitgesleten is. We maken maar weer eens een foto.
Verder omhoog tot we de eerste koeien zien. En ook, enorme mierenhopen! We komen in de buurt van de almen. Toch zitten we nog niet erg hoog, dat is wel te zien aan Mürren, dat op de rotswand tegenover ons duidelijk een stuk hoger ligt. Bij de eerste pauze, na twee uur lopen, zitten we op 1350 meter. Dat is altijd de instinker bij deze tocht: de aanloop naar de Trümmelbachfälle en het afdalinkje naar de brug kosten tijd.
blauwe lucht, grijze lucht
Maar daarna gaat het snel. We zien het hutje van Preech in de zon liggen en komen vervolgens na de laatste steile klim bij Stalden aan. Wat nu: doorklimmen naar Wengernalp en Kleine Scheidegg, of op ons gemak afdalen naar Wengen? We kijken eens naar boven. Sinds Preech, eigenlijk in een half uurtje, is de lucht razendsnel dichtgetrokken. We nemen het zekere voor het onzekere en lopen richting Wengen.
Op de brede almweg is het druk. Mensen op mountainbikes met enorm brede banden (het lijken wel brommerbanden!), en veel atleten. Sommigen lopen hard, anderen houden een wandeltempo aan. De/het Inferno was gisteren. Zijn dit misschien deelnemers die alvast de route van de Jungfrau Marathon aan het verkennen zijn?
Zoals verwacht blijft het niet droog. De paraplu’s moeten tevoorschijn komen.
Jammer! Maar och, het is een makkelijke weg en we zijn al bijna bij het skiliftje van Allmend. Wengen komt gestaag dichterbij. Paraplu in, paraplu uit, enz. enz. In de verte zien we zowaar een stukje blauw. En ja, het wordt droog. Precies bij het bankje van Oma Appel. Ideaal voor een fruit- en broodpauze.
geen oma Appel, lekker zonnen
De laatste loodjes wegen deze keer niet zo zwaar. Tijdens de afdaling kunnen we de splinternieuwe afrastering bewonderen, die de gemeente waarschijnlijk speciaal voor de Inferno Triathlon heeft aangebracht. Een ongeluk zit in een klein hoekje voor mountainbikers en wie hier in de bochten van de weg raakt maakt een behoorlijke val.
De klok slaat kwart over 12 als we bij ons huisje aankomen. Een goed bestede ochtend, zo blijven we keurig in training.
En dan ... gaat het helemaal niet regenen. Nou ja, een enkel spetje dan. Het grootste deel van de middag hebben we zon op ons terras. Wat heerlijk, een beetje lezen en luieren in de zon. Kop thee erbij, da’s ook echt vakantie. De was droogt lekker zo. We maken opnieuw een lange boodschappenlijst voor de Migros want na maandag=regendag komt er een nieuwe periode van goed weer aan. Geweldig.