Dag 17: Geweldig uitzicht op de Bietenlücke
adembenemend uitzicht op de Bietenlücke
De laatste dag met heet weer maar ook de laatste dag zonder regen (waarschijnlijk). We hebben nog genoeg eten in huis om het een dag uit te zingen. Misschien de laatste kans dus om een echt zware tocht te maken. We willen heel graag via het Saustal naar de Bietenlücke. Na de rustdag van gisteren zouden we dat moeten kunnen halen. Dus staan we net na half 6 op, en vertrekken al vóór half 7 in de schemer richting Grütschalp.
Grütschalp in de ochtend, pauze bij Sausmatten
Net als in het weekend zijn er middagtemperaturen van 33 graden voorspeld. Zonder voldoende drinken blijf je dan niet op de been! We torsen ieder 2 liter water mee omdat we niet precies weten of we onderweg drinkbakken zullen tegenkomen. Plus thee, plus extra brood en koeken ... De rugzakken zijn weer zwaar vandaag. In de nacht is het bovendien best warm gebleven. Zodoende drijven we bijna uit ons t-shirt tijdens de klim naar Grütschalp. Nog even wat meer doorzetten tot aan de eerste pauze, gelukkig is het pad naar Sausmatten veel aangenamer om te lopen.
Lobhörner, waterval van de Sausbach, overstapje, schattige koeien
Op een bankje met uitzicht op de almboerderijen gaat de eerste halve liter water eraan. Verder gaat het prima. We lopen de route in precies de goede richting. Terwijl we de Sausbach volgen richting de alm Oberberg zien we dat ons pad keurig in de bergschaduw ligt. Toppie! Het schiet zo lekker op naar de boerderij. Mooie waterval, af en toe een beetje klauteren op het pad.
Rond de boerderij staan de koeien op hun gemak te grazen. Het ras dat er zo leuk uitziet - lichtbruin met lieve crèmekleurige oren - staat er volop tussen. Dat wordt weer een koeienfoto. We komen langs een cache die redelijk makkelijk te vinden is. Eindelijk, hier kan de Zweedse geocoin in die we uit Nederland meegenomen hebben. Wat al een tijdje opvalt, is dat in deze streek caches alleen een logboek en schrijfgerei bevatten. Ook nu weer! Eigenlijk is er wel iets voor te zeggen. Je komt op een mooie plek en je kunt noteren dat je er geweest bent. Twee essentiële kanten van geocaching. Welke volwassene zit te wachten op een doos vol prullaria?
graat van de Rote Herd, wankel bruggetje
Daar waar het pad zich splitst in een weggetje naar de Chilchfluepass en een paadje naar de Bietenlücke, nemen we de volgende pauze. Vanaf dit punt is de Schilthorn goed te zien, inclusief de graat die we vorige week gevolgd hebben naar de Rote Herd. Indrukwekkend, en daar zijn wij met onze Hollandse bergbenen geweest!
En nu dan naar de Bietenlücke. Eerst de Sausbach over. Het bruggetje stelt niet veel voor, een enkele plank die nog los ligt ook. Voorzichtig balanceren maar. Het pad over de grashelling is niet altijd goed te zien. We moeten soms speuren naar de rood-witte markeringen. Dan hoort Hans gefluit. Nu we toch aan het speuren zijn ... Ja hoor, boven ons op de helling zien we een murmeltier lopen. Helaas iets te ver weg voor een foto en bovendien duikt het beest in zijn hol, onder een groot rotsblok. Maar toch, wél gezien deze vakantie!
best heet, mooie rotsformatie, fotopauze, gehaald!
Dankzij een stel wandelaars dat van de pas naar beneden komt, pikken we het pad weer makkelijk op. Tempo maken is lastiger. Het gras wordt langzamerhand zo’n puinhelling die je wel vaker tegenkomt in de buurt van bergpasjes. Alleen is deze behoorlijk lang en veel steiler dan gemiddeld. Toch, na zo’n 250 hoogtemeters over het puinpad komen we aan bij ons doel. En wat voor doel! Op het moment dat we ons hoofd boven de pasrand hebben zien we ineens een prachtig panorama. Eiger, Mönch en Jungfrau, plus alle andere bergen aan de oostkant van het dal liggen in volle glorie voor ons. Echt geweldig! We zijn helemaal alleen op de pas om ervan te genieten. Een mooiere plek voor de lunchpauze is bijna niet denkbaar.
op de Bietenlücke
Na brood, thee en foto’s moeten we nog naar beneden. Slechts een klein stukje is onbekend, de afdaling naar de Schilthornhütte. Daarna volgen we de route die we altijd bergop nemen naar de Schilthorn. Het saaie pad naar boven is naar beneden ook niet echt leuk. Wel is er net voor onze reguliere pauzeplek bij de Allmendhubel een boerderij met drinkbak. Uit de buis boven de bak spuit een flinke straal koud, heerlijk water. Eerst drinken en dan 1 liter op voorraad. Zo komen we goed thuis.
trossteenbreek, monnikskap en distelpluis
Na de pauze dalen we verder af naar Mürren, en door het bos naar Lauterbrunnen. Nog nooit zijn we hier zoveel mensen tegengekomen. Het zal wel met het hete weer te maken hebben. Een groot deel van het pad ligt in de schaduw en dat is vandaag bijzonder aangenaam. Zo zijn we binnen negen uur terug op honk. Heel tevreden en eigenlijk niet eens zo heel moe.