Dag 11: Nostalgie op de Schynige Platte
edelweiss
De weersvoorspelling voor vandaag was goed, en gisteren hadden we een beetje een rustdag gehouden. Plan: naar de Schilthorn! Maar ja, als om half 6 de wekker gaat hangt het hele dal vol wolken. Dit jaar willen we weer eens uitzicht als we boven zijn. Dus kruipen we even terug in bed.
Ook om half 8 zijn er veel wolken te zien. Tijdens het ontbijt maken we een plan de campagne. Naar Chilchbalm, of misschien naar de Schynige Platte? Die laatste tocht staat hoog op de wensenlijst van Fanny, onder andere vanwege de botanische tuin met alpenplanten. Het is al een beetje aan de late kant om te starten maar als we flink opschieten halen we het wel.
oude ijzersmeltoven, bruggetje in Gündlischwand
Zodoende gaat het gas erop. Om half 9 kunnen we vertrekken en op het eerste stuk naar Gündlischwand, dat immers naar beneden gaat, kunnen we goed tempo maken. Al na een uur zijn we aan het begin van het bergpad. Dit pad heeft een heel aparte sfeer, zeker op het onderste gedeelte. Het stijgt door een beukenbos. Dat maken we in Zwitserland niet zo vaak mee want beuken zijn laaglandbomen. Daarnaast is het pad begrensd door lage stenen muurtjes vol mos. Je waant je in een sprookjesbos.
volop mos in het sprookjesbos, Duivelspoort
Maar in het sprookje van vandaag moet wel hard gewerkt worden! Het pad is steil en ons zweet loopt met straaltjes. Bij de eerste pauze hebben we geen droge draad meer aan ons lijf. We gaan in de zon zitten om een beetje op te drogen. Daarna wordt het steniger en gaan we door de ‘Duivelspoort’, twee loodrechte rotswanden waar het pad precies tussendoor gaat.
Iselten, aaibare koe
We lopen nog door het bos (inmiddels sparrenbos) tot aan Schwand. Daarna wordt het pad wat minder steil maar niet minder warm. De alpenweiden zijn nu immers aan de beurt. Toch blijven we snel, althans veel sneller dan de wandeltijden op de officiële wegwijzers. Bij Iselten lijkt het erop dat we ruim vóór half 1 bij Schynige Platte zullen zijn.
Hongerklap en onderweg toch even een broodje? Dat gebeurt net niet. Wanneer de fut eruit is gaan we een bocht om en zien het treinstation behoorlijk dichtbij liggen. Met een zichtbaar doel lukt het best om even door te bijten. Zo staan we - inderdaad - om kwart over 12 op het nostalgische stationnetje van Schynige Platte. Ja, we kunnen het nog!
pauze op de Schynige Platte, een gaatje in de wolken, nostalgisch, alpenhoornblazers
Tevreden pikken we een bankje in de zon en beginnen aan een uitgebreide lunchpauze. Brood, fruit, en een lekkere kop thee. De bergtoppen zitten grotendeels in de wolken maar af en toe valt er een fotogeniek gaatje. Bovendien wordt de pauze muzikaal opgeluisterd. Net boven de ingang van het station zorgen twee alpenhoornblazers voor de melancholieke noot.
vetkruid, gentianen, kruisdistel, in de alpentuin
We kunnen er weer helemaal tegen. Tijd voor een rondje door de alpentuin. Hoewel het uitbundige bloeiseizoen voorbij is, is hier nog meer dan genoeg te zien. Een mooie gelegenheid om wat plantennamen bij te spijkeren. Bijna meteen bij de ingang, dat zal niemand verbazen, staat de edelweiss. Nog net niet uitgebloeid! De blauwe klokjes die we deze vakantie al vaak gezien hebben, zijn geen klokjes (Campanula) maar gentianen! Blikvangers in de tuin zijn de kruisdistels. Die zullen wel in een ander deel van Zwitserland voorkomen want deze bloemen hebben we in het Berner Oberland nog nooit in het wild gezien.
adder?, blauwtjes houden van poep, beukensprookje, mooi uitzicht
Het loopt tegen 1 uur, tijd om weer naar beneden te gaan. We lopen nog soepel, het gaat snel. Om af te dalen is het een heerlijk pad. Alweer in het bos, zien we iets heel verrassends: een adder (denken we) die ligt te zonnen op het pad. Verdikkie, wat is dat beest snel! Het lukt niet goed meer om hem met z’n kop op de foto te krijgen, zo snel glijdt hij het gras in.
helikopter aan het werk
Een laatste pauze bij de Schweizer Familie Feuerstelle met de ijzersmeltoven, en dan de laatste loodjes naar Lauterbrunnen. Ze worden opgefleurd door bouwwerkzaamheden per helikopter. Ergens in het bos tussen de Lütschine en Wengen wordt beton gestort. De betonwagen kan daar niet komen en staat bij de rivier. Grote bakken met beton worden per helikopter naar de bouwplaats gebracht. Een apart schouwspel voor Nederlandse ogen.
Al na acht uur wandelen zijn we netjes thuis. Wat een tempo vandaag. Dan kunnen we morgen de Schilthorn gaan proberen.