Dag 5: Iets verder dan Isenfluh
langs de oude ‘Chilchweg’
Hopelijk de laatste regendag! De voorspelling voor vandaag is in mineur. Misschien ’s middags iets droger? Dus gaan we na een kalme start en een rustig ontbijt richting Wilderswil, met een gigantische boodschappenlijst voor de Migros. De tablet is al in de aanslag, zodat we meteen onze digitale ‘vakantiekaart’ kunnen versturen. Die ziet er heerlijk zonnig uit, dankzij de foto’s uit eerdere vakanties die we ervoor gebruikt hebben. Hup, daar gaat de mail en daar komt meteen een lading binnen. 29 stuks, in vakantietijd? Fanny is vergeten om de meldingen van het IVN-facebookaccount stop te zetten. Tja, en dan krijg je allerlei zeurberichten. Daar moeten we de volgende keer als we Wifi hebben, iets aan doen.
groeten uit Lauterbrunnen, teddyberen!
Met een tot de rand gevulde krat rijden we terug. Waarschijnlijk kunnen we tot volgende week dinsdag vooruit, op het brood na. Een heerlijk gevoel. Tijd voor thee met een Nussrolle. Omdat het droog lijkt te zijn (maar toch niet is) maken we na de thee een ommetje naar het dorp om een ansicht te kopen voor de paar mensen in de kennissenkring die geen mailadres hebben. Weer een klusje geklaard.
Na de lunch lijkt het heel redelijk weer voor een middagwandeling. We nemen de uitdraai van een fotomulti door Lauterbrunnen mee en daarna zien we wel. De foto’s zijn vlot gevonden, veel dingen waren al bekend behalve de versiering van het Gemeindehaus. Als je goed om je heen kijkt zie je allerlei onverwachte details. Hoog boven de winkelstraat is een balkon vol teddyberen.
Het eindpunt blijkt richting Isenfluh te liggen. Nou, dan wordt dat het doel van de middagwandeling. Dicht aan de weg ligt het rotsblok dat Fanny zich van de spoilerfoto meent te herinneren. Zoeken, zoeken maar er komt niets boven water. Ach, dan toch niet? Na het nodige poetswerk (van zoeken word je vuil!) gaan we gewoon lekker door naar Isenfluh.
Sausbach, jachttrofeeën, pas op glad, een droog plekje
Ook vandaag blijft het niet droog. Daarom nemen we niet hetzelfde pauzebankje als een paar dagen geleden. We vinden iets veel beters, een zitplank onder het afdak van een ongebruikte schuur. Daar gaat een mueslikoek met een kop warme thee er wel in. Met opgestoken paraplu zetten we daarna de afdaling in.
Het pad kennen we wel, de oude kerkweg tussen Isenfluh en Zweilütschinen. We hebben het weggetje al verschillende keren naar boven gelopen. Maar naar beneden, en in de regen, da’s andere koek. De flinke stenen waarmee het pad grotendeels belegd is zijn mossig en spekglad, en de houten bruggetjes zijn nog erger. Als Hans bij het eerste bruggetje tot tweemaal toe bijna onderuit gaat, steken we daarna liever naast de brug over.
Geconcentreerd lopen is het devies, we zijn blij als we bij Zweilütschinen zijn. Nu is het een kwestie van de rivier volgen. Het pad loopt er vlak langs, is lekker breed zodat we meestal naast elkaar kunnen lopen. Zelfs met opgestoken paraplu. Een tweede pauze zou welkom zijn en dan liefst weer droog. We hebben geluk, de Schweizer Familie Feuerstelle onderweg ligt naast de ruïne van een ijzersmeltoven. Onder de boog kun je nagenoeg droog zitten. Iemand heeft er zelfs een bankje gefabriceerd waar we dankbaar gebruik van maken.
Op ons gemak kuieren we op huis aan. Aan het eind kunnen we de paraplu nog even opbergen. Toch een lekkere tocht! En wie weet gaan we deze vakantie nog wel een keer die kant op, want we komen erachter dat Fanny de cache waarschijnlijk bij het verkeerde rotsblok heeft gezocht.