Dag 4: Männlichen in de wolken
Männlichen Royal Walk
Om half 7 kijkt Hans door het slaapkamerraam en ziet - naast wolken - ook wat plukjes blauwe lucht en zelfs hier en daar een berg! Dat moet gevierd worden, met een vroeg ontbijt en een tocht naar de Männlichen. Al tijdens de boterhammen trekt de lucht weer dicht. Maar je weet nooit ... misschien komen we wel boven de wolken uit als we op de Männlichen zijn, dat komt niet zo vaak voor en is een prachtig gezicht.
eindelijk wat uitzicht, tussen de schermen door, koninklijk, Lieselotte
Vol goede moed vertrekken we dus om half 8. Het gaat rap. In een uur zijn we in Wengen en we stomen door tot aan de hoogste bosrand. Daar zijn we toe aan pauze. Na iets minder dan twee uur zit de helft van de hoogtemeters er al ruim op. Zon hebben we nog niet gezien, wel een keer de Männlichen-kam. Meteen een foto!
Gelukkig blijft het netjes droog. Tussen de lawineschermen door klimmen we hoger en hoger. Jammer van de mist, als we langs de ene rij schermen lopen zien we net de rij erboven. Alleen dankzij de GPS weten we dat we bijna bij de top zijn.
Pff, tweede pauze! Bankjes in overvloed, allemaal voorzien van de tekst ‘Männlichen Royal Walk’. Mmmm, da’s nieuw voor ons. Beetje overdreven misschien? Maar de bovenkant van de rugleuning is precies de contour van Eiger, Mönch en Jungfrau - dat is leuk gedaan. Het koninklijke blijkt te slaan op ‘koning’ Eiger, met zijn raadsheer Mönch en koningin Jungfrau. Vanaf het bergstation van de Männlichenbahn tot aan de top van de Männlichen staat het vol met infozuilen. De kroon op het werk is een uitkijkplateau op de top, in de vorm van ... juist ja, een kroon.
Daar lopen wij dan, bezweet en met kleren die zo vuil zijn dat we er ons thuis niet mee op straat zouden durven vertonen. Enigszins uit de toon maar de mist is inmiddels zo dicht geworden dat er toch niemand is die het kan zien. Pas als we bijna bovenop het bahnstation staan zien we het gebouw. Waar is Felix, het aandoenlijke manshoge houten konijn? Hij heeft plaats moeten maken voor Lieselotte, een koe met een rugzak. Ook in kinderroutes zijn er trends.
amaniet, koraalzwam (of toch heel iets anders?)
Dankzij de mist is het lang niet zo druk als anders op het pad naar Kleine Scheidegg. Het loopt als een speer. We vinden net voor het treinstation een rustig bankje bij een watertje. Even opladen voor de tocht naar beneden! Tot aan Wengernalp volgen we de brede almweg. Daarna steken we over smallere paadjes door naar Mettlenalp. We volgen de bordjes Wengen en komen daarbij alweer over een ons onbekend pad. En alweer een leuke variant, het pad dat door het bos naar beneden zigzagt loopt lekker. Het paddenstoelenseizoen is in aantocht, we zien heel wat zwammen. Ook wijzen we twee Engelsen de weg, ze willen bergop naar het volgende treinstation. Dat moet Wengernalp zijn, op dat moment 500 meter hoger en anderhalf uur lopen. De mannen kijken een beetje moeilijk maar gaan toch dapper op pad.
Hasenbach, Wengen in zicht, heel veel bankjes, heel veel bloemen
Bijna in Wengen komen we langs het Staubbachbänkli. Een zeer bekend uitzichtspunt, ideaal voor onze fruitpauze. Het uitzicht is een bankje waard. Eén bankje? Welnee, er staan er liefst twáálf! Keurig in een rij, alsof je in de bus zit. Daarna moeten we ‘alleen nog maar’ naar Lauterbrunnen. Het venijn zit in de staart want dat valt tegen. Maar we zetten door en staan om 4 uur moe maar voldaan op ons eigen stoepje. De eerste dag dat we geen paraplu nodig hebben gehad.
Op ’t randje, terwijl we op ons terras uitpuffen begint er een flinke bui. Hebben wij even geluk. De welverdiende gebakken aardappelen, met kip en sperziebonen, smaken des te beter. ’s Avonds zetten we onder het genot van een glaasje Walliser wijn alvast wat mails in de tablet. Klaar om morgen te verzenden wanneer we in de Migros zijn.