Dag 12: Reuze(n)tocht naar de Rote Herd
bij de Rote Herd
Half 6, de wekker. Jaa, nu ziet het er buiten prachtig helder uit! Geweldig weer voor de Schilthorn. Iets na kwart over 6 kunnen we van start, het schemert nog. Echt koud is het niet. Op weg naar Mürren komen de eerste zweetdruppels snel tevoorschijn.
vroeg in de morgen, één kilometer hoger
Bij een lange tocht is het de kunst, niet te vaak te pauzeren. We lopen dus dapper door tot ver voorbij Mürren. Op de Allmendhubel staat een lekker bankje met leuk uitzicht. Van ons! Voor een kwartiertje dan. De helft van de hoogtemeters zit erop.
Het is de derde keer dat we te voet naar de Schilthorn gaan. De heenweg is altijd hetzelfde. We weten dus wel dat het vervelendste stuk nu gaat komen. Een bijzonder steil breed pad dat nergens naartoe lijkt te gaan. Geen huisjes, bruggetjes of zo die je het idee geven dat het opschiet. Gewoon doorlopen totdat de Schilthorn in zicht komt.
Birg en Schilthorn in zicht, goed afgerichte schapen
En eindelijk, na een bochtje en een kammetje zien we plots zowel Birg als de Schilthorn. Nu is ook de Schilthornhütte dichtbij, waar we altijd onze tweede pauze houden. We lopen al sinds 8 uur vanmorgen in de stralende zon. Er moet water en thee in! Terwijl we op een rotsblok zitten gaat de wereld aan ons voorbij. Er zijn nogal wat andere wandelaars. Dat maken we niet zo vaak mee, dit is een stille route. De schapen die hier huizen gaan in een keurig rijtje over het pad naar een andere graasplek. Je zou verwachten dat het varkentje Babe hier aan het werk is!
Grausee, yes - op de Schilthorn
Het hoogtepad richting Grausee is een paar jaar afgesloten geweest wegens steenslaggevaar. Nu blijkt het weer open te zijn. Hoeven we niet meer door het Engital. Het schiet allemaal prima op. Bij de Grausee lopen we zonder te pauzeren verder. We gaan de Schilthorn weer bedwingen.
formidabel uitzicht op de Schilthorn
Rond het restaurant is het druk als altijd. Deze keer heel terecht want het uitzicht is onovertroffen. Zo wolkenloos als vandaag hebben we het niet eerder meegemaakt. James Bond is nog steeds luid en duidelijk aanwezig hier. De film die rond de Schilthorn is opgenomen, is inmiddels bijna 50 jaar oud. Toch vinden de Zwitsers hem nog steeds niet belegen. En dus staan er 1:1 silhouetten van Bond waarmee je jezelf op de foto kunt zetten, en is er een 007 Walk of Fame. We bewonderen het uitzicht, eten op ons gemak onze lunch en overleggen hoe we terug zullen gaan. Vanaf de Schilthorn kun je namelijk ook over de Rote Herd, en daarna via Poganggen, terug naar Mürren.
op weg naar de Rote Herd
We besluiten het erop te wagen. Het is tenslotte pas 12 uur! Het pad richting Rote Herd is fantastisch. Een beetje een kruising tussen klauteren en wandelen. Veel vaste staalkabels en soms ingeslagen ijzeren traptreden. Avontuurlijk en toch goed door ons te doen.
dadelijk klimmen en klauteren, afslag Poganggen
Daarnaast gaan we door een doodstil en leeg landschap met vreemde rotsformaties en mooie vergezichten. Het is bijna jammer als we moeten afdraaien en de afdaling richting Poganggen moeten inzetten.
Poganggen in de verte, Rotstockhütte
Nu komt een stuk waarop we moeten doorzetten. Poganggen ligt 600 meter lager. We kunnen het de hele tijd zien liggen en lang lijkt de boerderij maar niet dichterbij te komen. Ook na de alm moeten veel kilometers gemaakt worden. Een lang hoogtepad tot onder Bryndli, de afdaling naar Spielbodenalp en dan nog door naar Gimmela en Mürren. Zweterig als we zijn, zijn we enorm aantrekkelijk voor blauwtjes. Huid, pet, rugzak: alles vinden ze nu lekker.
mmm lekker zweet, Mürren in zicht
De thee is op, het water raakt ook op, we hebben dorst! Pas na Gimmela komen we een waterbak tegen. Wat smaakt gewoon helder water toch lekker. Pauze in Mürren, en dan echt doorzetten. Naar beneden naar huis, 800 meter dalen. De gemeente heeft sinds vanochtend de padkanten in het bovenste deel van de route gemaaid. Wat aardig, het loopt lekker zacht en het pad is ineens veel breder. Na een laatste drinkpauze bij het schuilhutje boven de Staubbachfall komen de aller-, allerlaatste meters in zicht. Jaah, we halen het, na ruim 11 1/2 uur weer op onze eigen stoep. 2100 hoogtemeters, 29 kilometer. Veel meer kunnen we niet doen op een dag!
Het menu was al op voorhand simpel maar overvloedig gehouden waardoor we om half 7 aan kunnen schuiven voor een grote slavink, een grote portie gebakken aardappelen en een grote bak salade. En een pilsje - nooit hebben we het meer verdiend dan vandaag.