Dag 8: Op ons gemak naar de Leiterhorn
boven Wengen
Een zaterdag met fantastisch weer. Wat zullen we vandaag eens gaan doen? Eerst een beetje uitslapen en op ons gemak ontbijten. Het zitje bij de voordeur heeft ’s morgens zon. Een heerlijke plek voor het ontbijt, en dat mag dan natuurlijk wel wat luxer zijn. Glaasje sinaasappelsap en een gekookt eitje erbij. Dat hebben we verdiend na de koningstocht van gisteren.
hardlopers, in de buurt van Ausserwengen
Vandaag gaan we het kalmpjes aan doen. Maar niet in de buurt van Stechelberg, Mürren, Isenfluh of de Kleine Scheidegg want daar komt de Inferno Triathlon langs! We gaan lekker op ons gemak naar het uitzichtspunt Leiterhorn voorbij Wengen. Pas rond half 11 gaan we op pad. De familie Müller hebben we gewaarschuwd dat we weg zijn: dan wordt ondertussen ons huisje gepoetst. Dat is eigenlijk nog luxer dan een eitje bij het ontbijt. Helemaal ontkomen we niet aan het Inferno. Een horde hardlopers gaat door de hoofdstraat van Lauterbrunnen, op weg naar Isenfluh. Nauwelijks een kilometer onderweg, is al te zien dat vermoedelijk niet iedereen de eindstreep gaat halen.
In kalm wandeltempo steken we de Lütschine over. We nemen eens een keer het pad dat omhoog gaat via Ausserwengen. Een beetje om maar wat geeft dat? Tijd genoeg. In de zon komt het zweet snel los. Al na een uurtje mag er wel een kop thee in. Daarvoor staat een mooi bankje bij het ‘Spiegelhutje’ waar een bekende Zwitserse jodelaar ooit een lied op en over heeft geschreven. Althans, dat meldt het bordje bij het bankje.
alpenherfsttijloos, niet de Gartenbahn
In Wengen komen we nauwelijks op de heenweg. Meteen bij hotel Bellevue (helaas, tegenwoordig zonder Gartenbahn) gaan we richting Hunnenfluh. We genieten er even van het uitzicht maar plannen de pauze iets verder. Onder een grote spar staat daar een aanlokkelijk bankje, met een tekst die aanraadt om gewoon achterover te leunen en van het uitzicht te genieten. Op deze plek kijk je tot achterin het Lauterbrunnental. Prachtig! We rekken de lunchpauze wat en genieten van de zon.
rond de Leiterhorn, hongerige mussen
Op naar de Leiterhorn. De VVV van Wengen voorziet uitzichtsplekken graag van veel bankjes. Hier staan er vier. Niet zoveel als bij het Staubbachbänkli maar toch ... We zien het station van de Schynige Platte. Daar willen we deze vakantie ook nog wel naartoe.
Het hoogste punt is weer bereikt, nu op ons gemak naar beneden. In de wei fladdert ... dat lijkt wel een rouwmantel. Dit is beslist geen slechte vlindervakantie. Het wordt wat drukker op de paden, een teken dat we Wengen naderen.
Pauze bij het station! Veel brood hebben we niet nodig gehad. We kunnen wel een sneetje aan de mussen doneren. Hoewel het prachtig weer is en bijna alle bankjes bezet zijn, lijkt het alsof de mussen vandaag nog niet veel gehad hebben. Binnen de kortste keren zit er een grote troep aan onze voeten. Ze willen best brood uit je handen pikken en de brutaalste vogels proberen dat zelfs in vlucht te doen! Dat is veel amusementswaarde voor slechts één boterham.
Met moeite rukken we ons los van het bankje. Kom op, de laatste loodjes, naar beneden en naar huis. We sjokken het Appelweggetje een stuk af totdat blijkt dat ook hier de Infernoroute loopt. Met mountainbikers dit keer. Daar hebben we geen zin in, de hele tijd omkijken of er weer iemand aangescheurd komt. We nemen de terugweg via Wengwald. Zo hebben we uiteindelijk nog best wat kilometers gemaakt wanneer we weer op honk zijn.
Het huisje glimt weer. We completeren de schoonmaak met het draaien van een was. Dan drinken, drinken en lekker pilav met rijst op het terras. Plus opnieuw een welverdiend biertje.