Dag 7: We kunnen het nog, de Rottalhütte!
bergtoppen en gletsjerijs bij de Rottalhütte
Vóór 6 uur gaat de wekker. De tocht naar de Rottalhütte is een lange wandeling, hoe vroeger we eraan beginnen des te makkelijker hij wordt. Extra proviand, extra water, de rugzakken voelen goed zwaar aan. Ruim vóór 7 uur zijn we in Stechelberg. De parkeerautomaat is nog steeds kapot. Nu gooien we er echt niets in!
al bij het bruggetje, gezellig - geiten
Vol goede moed gaan we op pad. Bij de instap van het huttenpad staat een looptijd van 5 1/4 uur tot aan de hut. Misschien lukt het ons wel in minder tijd. Meteen gaat het fors omhoog. Tja, dat hoort bij deze route. Stukken op hoogte, of zelfs maar paden die minder steil zijn, kom je op weg naar de Rottalhütte nauwelijks tegen. We kunnen tevreden zijn over onze trainingstochten in de regen, want we schieten geweldig op. Binnen de kortste keren staan we bij het bruggetje over de bergbeek, en pas als er meer dan 700 hoogtemeters op zitten hebben we de eerste pauze nodig.
omhoog en bovenaan bij de Bäreflue
We komen langs geiten en schapen. Niet lang daarna passeren we het rotsblok dat halfweg staat. Ha, nu komt het leuke kletterstuk. De Bäreflue is een behoorlijk lange, steile wand waarin vaste staalkabels hangen. Het is een inspannend maar mooi karwei om hier naar boven te klauteren. En het lukt, we zijn er nog niet te oud voor.
gletsjerijs, lieveheersbeestje, Rottalhütte in zicht
Daarna blijft het steil. De uitzichten worden steeds mooier. Een rand over, en ineens ligt de gletsjer voor ons. Op de achtergrond de besneeuwde toppen van Grosshorn, Breithorn en Tschingelhorn. Hoe mooi wil je het hebben?
De hut komt steeds dichterbij. We zien dat we dit jaar geen sneeuwveld over hoeven te steken. Hebben we de grödel alweer voor niets meegenomen! Vandaag is weer een geocachingdag. Een multi Hüttenwanderung naar de Rottalhütte. Welke dieren kom je vlakbij de hut tegen? Dat weten we nog uit 2009: stenen die beschilderd zijn als lieveheersbeestjes. Met de eerdere vragen al opgelost, zien we dat we keurig langs de cacheplek komen. Nou, dan zoeken we die toch vóór we bij de hut zijn? Ondanks de spoilerfoto valt dat niet mee. We zitten bij het juiste rotsblok maar vinden niets. Totdat de buis uiteindelijk uit een rotsspleet tevoorschijn komt. Ook nu weer is te zien dat dit een echte uithoek is. Hoewel de cache er ruim een jaar ligt zijn we de derde vinders, en de eerste bezoekers van 2015.
het laatste touw, niet meer in het huttenboek
Op het laatste stukje naar de hut mogen we nog eens in de touwen. En dan, ja hoor, hebben we het weer gehaald! Het is vandaag behoorlijk druk. Rond de hut lopen al verschillende mensen rond die er willen overnachten. Ook is er een huttenbaas aanwezig die ons vriendelijk begroet. Nee, wij blijven niet slapen (dat blijkt dus niet vaak voor te komen). We bekijken het huttenboek om te zien of we er nog in staan. Maar helaas, de eerste bladzijde is uit 2010 en wij tekenden het boek in 2009.
Het uitzicht is hier formidabel, misschien wel nergens zo mooi in het Berner Oberland. Althans, op plekken die te bewandelen zijn.
zo mooi is het bij de Rottalhütte
Na brood, thee en foto’s - en o ja, nog een cache - gaan we huiswaarts. In de hut is de lunch net opgediend. Het ruikt lekker maar is niet heel veel bijzonders. Vermicellisoep met knakworst, dat kan Fanny beter. Net op pad treffen we een Zwitser die een praatje aanknoopt. Hij is bijna boven, binnen vier uur. Dat is heel snel, wij hebben er iets minder dan vijf uur over gedaan en vonden al dat we goed doorgelopen hadden.
Het blijkt vandaag sowieso praatjesdag te zijn. Of misschien is het zo dat een pad als dit, met alleen stoere wandelaars, uitnodigt tot gesprekjes. Want nadat we het kletterstuk voorbij zijn, worden we aangesproken door twee jongemannen. Of we in de Rottalhütte zijn geweest? We antwoorden in ons beste Duits. Niet nodig, het zijn Nederlanders net als wij. We wensen ze veel plezier in de touwen. Nog wat lager tenslotte komen we een Duitser tegen die halverwege is omgekeerd. Hij vermoedde dat het klimmen te lastig zou zijn, maar als hij ons ouwetjes ziet gaat hij twijfelen. Je ziet hem denken, als zij het kunnen lukt het mij misschien ook! Maar ja, het is nu al aan de late kant. Toch terug naar de camping in Stechelberg.
kleine vos, alpenfijnstraal
Door al die onderbrekingen schiet het lopen naar beneden lekker op. De schapen staan nu bij voorkeur te dringen in de schaduw, de geiten grazen gewoon door in de volle zon. De route wordt opgevrolijkt door talloze vlinders: veel kleine vossen, de gebruikelijke witjes, blauwtjes en erebia’s, weer luzernevlinders. Maar ook een fraaie parelmoervlinder, een verse koninginnenpage en zelfs een apollovlinder. Pas in de buurt van het bruggetje raakt de fut eruit. Nog even doorbijten. Na bijna negenenhalf uur staan we weer bij onze auto. Zeeeer tevreden! We besluiten niet rechtstreeks naar huis te rijden. Even aanleggen bij de Coop voor wat bier. Dat hoort na een inspannende tocht echt bij het avondeten. Mmm, wat smaakt ’s avonds de kip in roomsaus geweldig.
Eens kijken wat we morgen gaan doen. Het wordt een mooie dag. Alleen ... wandelen is prima maar wél een stukje korter dan vandaag.