Dag 13: Vuur op een Feuerstelle
de vlam erin
We moeten oppassen dat we ons niet kapot lopen, want de vakantie is pas net halverwege. Daarom vandaag een luie rustdag. Eerst uitslapen, daarna een luxe ontbijtje in de zon. Blijkbaar zijn we nog niet helemaal goed uitgeslapen. Waar is de zon? Nou, die hangt eind augustus vóór 9 uur ’s morgens nog achter de Männlichen-kam. Pas als het gekookte eitje op is, zien we de eerste zonnestralen over de rand piepen. Dan is het binnen de kortste keren lekker warm op het terras.
De vermoeidheid is in de nacht goed weggetrokken. Prima, dan kunnen we plannen gaan maken voor de mooie dagen die nog komen gaan. Voor vrijdag zetten we de tocht over de Eiger-trail op het programma. ’s Morgens met de trein naar Grindelwald, naar boven via Alpiglen en de Eiger-trail en weer via de Wengense kant naar huis. We hebben de route wel eens andersom gelopen maar dit is praktischer. Geen gedoe om aan het einde van een lange wandeldag de trein te halen.
Even naar het dorp. Op het station kijken we alvast naar de vertrektijden van de trein, en op welk perron we moeten zijn. De kaartjesautomaat kan ook al kaartjes voor morgen aanmaken. Handig, hoe minder we morgenochtend vroeg met onze slaperige kop hoeven te doen, des te beter het is. Dan op visite bij de Coop. Een rustdag bij mooi weer is immers bij uitstek geschikt voor de traditionele vuurtjesdag. Voorzien van worstjes, sla en kleine bakjes yoghurt lopen we terug naar huis.
Kopje thee, lezen, lunch, lezen, een praatje met de familie Müller. Het is echt een rustdag zo. Als de zon uit het dal begint te verdwijnen gaan we inpakken. Alles voor de barbecue en ieder een flesje Feldschlösschen. We gaan niet zo ver, een stukje voorbij de grote camping is een Feuerstelle met stookplaats, houthok en picknickbanken.
expert in vuurtje stoken
We zijn de enige gebruikers vandaag. Het houthok is goed voorzien van blokken hout en kranten. Wat dunnere stokjes vinden we makkelijk tussen de houtsnippers die onder en om de picknickbanken zijn gestrooid. Het feest kan beginnen! Hans is inmiddels zo’n ervaren stoker, het vuurtje brandt binnen de kortste keren. Mede dankzij de aanmaakblokjes natuurlijk. Dit is een bijna professionele Feuerstelle met ‘oven’ en braadrooster. Niet zo geschikt om de worstjes aan een aangescherpte tak boven het vuur te houden. Daarom gaat er een stuk aluminiumfolie op het rooster waar we onze maaltijd op leggen.
de andere zijde, luxe zo’n overkapping
We lijken net echte Zwitsers zo en worden verschillende keren door Japanners op de foto gezet. De sla gaat alvast op het bord terwijl het vlees en het brood warm worden. Hmmm, het begint weer echt lekker te ruiken. Halverwege ons bier kunnen we aanvallen. Prima worst! Het vuur laten we langzaam uitdoven terwijl we ons toetje - alweer vruchtenyoghurt, maar nu eens geen bosvruchten - verorberen. Daarna op ons gemak langs de Lütschine naar huis. Het was weer leuk!